In haar campagnedagboek klinkt Kamala Harris als een politicus die blijft dromen van het Witte Huis
In dit artikel:
In 107 Days, het campagnedagboek dat dinsdag verschijnt, beschrijft Kamala Harris de sprintzware periode tussen haar plotselinge nominatie en de verkiezingsavond waarop haar verlies aan Donald Trump duidelijk werd. Het boek is gebaseerd op haar aantekeningen uit de 107 dagen sinds de Democraten haar in juli 2024 haastig naar voren schuiven nadat Joe Biden zich terugtrok. Uitgever Simon & Schuster heeft al stapsgewijs fragmenten vrijgegeven die ingaan op haar relatie met Biden, de keuze van een running mate en haar politieke toekomst.
Harris schetst zichzelf als een vicepresident die te weinig zichtbaarheid had gekregen om in korte tijd het imago van de impopulaire Biden-regering recht te zetten. Ze erkent dat ze „te laat” doorhad hoe Bidens aftakeling haar kansen schaadde en houdt de partij mede verantwoordelijk: volgens haar had men Biden eerder moeten overtuigen het bij één termijn te laten. Tegelijk ontkent ze een bewuste doofpot in het Witte Huis en benadrukt dat Biden, zelfs op slechte dagen, vaak competenter en medelevender was dan Trump — maar wel zichtbaar vermoeid raakte op zijn 81e. Minuten voor het enige debat dat zij tegen Trump mocht voeren, belde Biden haar nog om te klagen over opmerkingen richting donateurs; die timing frustreerde haar.
Bij de keuze van een vicepresidentskandidaat speelde Harris bewust seksualiteit, ras en imago mee. Ze overwoog meerdere witte mannen om zich als zwarte vrouw aan te vullen; Pete Buttigieg was haar favoriete optie, maar ze schrijft dat zijn huwelijk met een man daarin een obstakel was omdat de campagne al veel vroeg van kiezers qua acceptatie. De uiteindelijke keuze viel op gouverneur Tim Walz boven Josh Shapiro; Shapiro zou te ambitieus zijn geweest, Walz maakte volgens Harris in het debat met JD Vance een té vriendschappelijke indruk.
Harris blijft vaag over concrete plannen na haar nederlaag. Ze besloot onlangs niet voor het gouverneurschap van Californië te kandideren, maar houdt landelijke bekendheid en staat in wedkantoren hoog aangeschreven voor een mogelijke presidentskandidaat in de toekomst. In haar slotwoord wil ze „met mensen zijn” en werken aan het herstel van vertrouwen en empathie in de overheid — formulering die door velen als een aanwijzing voor blijvende ambities wordt gezien.
Enkele passages leverden kritiek op van partijgenoten; Buttigieg reageerde verbaasd op Harris’ uitleg over zijn vermeende ongeschiktheid en zei dat kiezers vooral kijken naar wat iemand voor hun leven kan betekenen, niet in welk hokje die persoon valt.