In Garage Rotterdam buigen acht kunstenaars zich over het einde van de wereld

In dit artikel:

In Garage Rotterdam toont de groepstentoonstelling At the End(s) of the World: The Ground Is Shifting werk van acht kunstenaars die nadenken over ‘het einde’ — niet als één universele gebeurtenis, maar als meervoudige, geopolitieke en historische breuken. De ruimte is donker en veel werken vertrouwen op beeld en geluid om verschillende eindscenario’s tastbaar te maken.

Centraal staan twee videowerken die de diversiteit van benaderingen illustreren. Natalia Papaeva (1989, Boeriatië; sinds 2013 in Nederland) werkt met taal en orale tradities en onderzoekt het verlies van het Boeriatisch. Waar haar performance Yokhor (2018) draaide om het herhalen van twee overgebleven regels van een lied, vertelt haar nieuwe film Dont Dance, Dont Talk een sprookje over een goudrijke berg die geconsumeerd wordt door zijn uitbuiter — een mytheachtige parabel over bezit, uitputting en herstel. Papaeva gebruikt mimiek, kostuum en ritmisch vertellen om een stem te behouden die door taalverlies dreigt te verdwijnen.

Tom K Kemp (1988) kiest een meer conceptuele route in Dead Minutes (2023): hij laat deskundigen op het gebied van systeemverandering luidop fantaseren hoe hun wereld eruit zou zien als ze plotseling wakker werden in de nachtmerrie van hun eigen verbeelding. Door rationele, soms kinderlijk eenvoudige opmerkingen ontstaat een ontregelend maar geloofwaardig beeld van collectieve identiteiten en afgesloten lichamen — en een onthulling dat men vergat zich als groep te verbinden.

De tentoonstelling zet vraagtekens bij dominante noodscenario’s (catastrofe als natuur versus als sociaal proces) en laat zien hoe kunstenaars via sprookje, taalbehoud en speculatieve redenering nieuwe manieren zoeken om met onzekerheid en verlies om te gaan.