In Frankrijk spelen ze weer 1968, net als in Spanje en Engeland - Theodor Holman

In dit artikel:

Theodor schrijft in briefvorm aan Bart over zijn koorts na een vaccinatie en zijn zorgen over een volgende coronavaccinatie. In de wachtkamer hoort hij een man zeggen dat hij artsen niet vertrouwt en alleen op gezond leven wil rekenen. De columnist ergert zich aan dat medische wantrouwen en vindt dat mensen die vaccinaties, reguliere behandelingen en wetenschappelijke inzichten afwijzen, niet alleen zichzelf maar soms ook anderen in gevaar brengen.

Volgens Theodor is het tanende gezag van artsen ernstiger dan het gebrek aan gezag van politici, omdat artsen mensen proberen te genezen terwijl politici volgens hem juist problemen veroorzaken. Hij vraagt zich af waarom het vertrouwen in artsen afneemt, terwijl medische kennis en behandelingen zich voortdurend ontwikkelen. Zijn verklaring is dat in brede kring het gezag van instituties wordt gewantrouwd.

Als voorbeelden noemt hij de politie, die volgens hem onvoldoende optreedt tegen criminaliteit en demonstraties, en politici die geen duidelijke standpunten innemen en vooral bezig zijn met talkshows en hun eigen imago. Ook rechters zouden volgens hem minder gezag hebben, onder meer door moeilijk te begrijpen uitspraken en een vermeend activistische houding. Hij verwijst daarbij naar de beperkte straffen voor deelnemers aan snelwegblokkades van Extinction Rebellion.

Diezelfde crisis ziet Theodor bij universiteiten. Hij beschuldigt onderwijsinstellingen ervan onvoldoende op te treden tegen intimidatie van Joodse studenten en verwijst naar pro-Palestijnse acties aan de Universiteit van Amsterdam, die volgens hem gepaard gingen met geweld, schade en antisemitische bedreigingen. De kosten daarvan zouden uiteindelijk door de samenleving worden betaald. Hij stelt dat dit verlies aan institutioneel gezag bijdraagt aan de groei van antisemitisme, en trekt die ontwikkeling door naar vergelijkbare protesten in andere Europese landen.

De column eindigt met een ironische scène waarin de huisarts de wantrouwige patiënt het liefst zou overslaan. Daarmee benadrukt Theodor zijn centrale punt: zonder vertrouwen in artsen, wetenschap en andere gezagsdragers wordt het moeilijker om publieke gezondheid en maatschappelijke orde te beschermen.