In 'Father Mother Sister Brother' zijn kinderen Adam Driver en Cate Blanchett het type brave hendrik
In dit artikel:
Jim Jarmusch’s veertiende speelfilm Father Mother Sister Brother bestaat uit drie korte verhalen waarin volwassen kinderen hun ouderlijk huis bezoeken. De film, verrassend winnaar van de Gouden Leeuw in Venetië afgelopen september, koos bewust voor kleine gebaren en terugkerende motieven in plaats van festivaldrama’s.
In het eerste deel, Father, rijden Jeff (Adam Driver) en Emily (Mayim Bialik) naar het afgelegen boerderijtje van hun vader (Tom Waits), die zich om onduidelijke redenen armer voordoet dan hij is. Mother speelt in een keurige buitenwijk van Dublin, waar moeder (Charlotte Rampling) wordt bezocht door dochters Timothea (Cate Blanchett) en Lilith (Vicky Krieps) tijdens een beleefde ‘afternoon tea’. Het slotdeel, Sister Brother, volgt Skye (Indya Moore) en Billy (Luka Sabbat) die terugkeren naar het lege Parijse huis van hun inmiddels overleden ouders. Hoewel de verhaaltjes losstaan, vormen ze samen een zorgvuldig opgebouwd geheel.
Kleine familieconflicten fungeren als vensters naar grotere maatschappelijke thema’s: klasseverschillen, racisme en homofobie glijden onder de alledaagse gesprekken door zonder moraliserende prediking. Jarmusch laat veel aandacht uitgaan naar stiltes, tussenruimtes en herhaling: in alle delen verschijnen telkens dezelfde schijnbaar willekeurige elementen (van opmerkingen over Rolexen tot skaters in slow motion), zodat de emotionele impact in het laatste segment pas echt kan landen. Zoals hij zelf zegt: “Het idee dat iemand een van de delen los zou bekijken, kan ik niet verdragen.”
De regisseur, inmiddels 73 en voor het eerst vader op latere leeftijd, legt uit dat hij bij dit project niet begon met een duidelijke boodschap over familie. Zijn aanpak is observatief en muzikaal: hij werkt met variatie en herhaling, en ziet zijn film eerder als een muziekstuk met meerdere bewegingen dan als proza. Die muzikale en poëtische inslag verklaart ook het trage ritme en de ruimte die hij laat — momenten die in veel andere films geknipt zouden worden.
Jarmuschs sympathie lijkt vaker bij de kinderen te liggen; zijn blik is zacht ironisch tegenover brave, conventionele types. Tegelijk is er een duidelijke morele teneur: verzet tegen het in hokjes stoppen van mensen en een oproep tot meer openheid voor variatie in menselijke levens en relaties.
Voor wie op zoek is naar een ingetogen, bedachtzame filmervaring: Father Mother Sister Brother biedt subtiele, herhalende motieven en een geconcentreerde kijk op familiedynamiek, verpakt in Jarmuschs kenmerkende, bijna muzikale stijl.