In docuserie 'Onze vrouw in Rio' kijkt Nina Jurna voorbij de clichés

In dit artikel:

In een persoonlijk drieluik beschrijft Latijns-Amerika-correspondent Nina Jurna Rio de Janeiro, de stad waar ze al vijftien jaar woont. Ze beweegt tussen toeristische iconen als Christus Verlosser en Copacabana, de rijke wijk Ipanema en de favela Rocinha. Achter de bekende beelden toont ze bewoners met complexe levensverhalen, zonder de stad te romantiseren: drugskartels, politiegeweld, racisme, seksisme en grote klassenverschillen bepalen hun dagelijks leven.

Veel inwoners zijn gehecht aan hun wijk, ondanks het gevaar en het geweld. Die liefde komt voort uit sociale warmte, maar ook uit gebrek aan mogelijkheden om te vertrekken. Toch weten sommige bewoners dankzij hun eigen inzet en de steun van hun ouders aan armoede te ontsnappen. Jurna ontmoet onder anderen zwarte favela-bewoner Satiê, die een politieke loopbaan maakt bij de Bolsonaro’s en een harde aanpak van criminaliteit verdedigt, en Tuany, die na afwijzingen door dansscholen een balletschool voor kinderen in de favela oprichtte.

De verhalen leggen ook bloot hoe vrouwen gezinnen draaiende houden en hoe onderwijs nieuwe kansen biedt. Een huishoudster die jarenlang intern werkte, wist haar kinderen te laten studeren; jonge vrouwen dromen van een eigen schoonheidssalon, een medische carrière of werk als forensisch onderzoeker. Daarnaast signaleert Jurna de groei van evangelische kerken, maar ook daar vermijdt ze simpele oordelen: een pastor blijkt tegelijk geestig, humaan en toegewijd aan zijn zieke vrouw. Ondanks alle ellende overheersen in haar portret de veerkracht, onderlinge liefde en levensvreugde van de Carioca’s.