In de Tweede Kamer vond Esmah Lahlah niet de impact die ze zocht
In dit artikel:
Esmah Lahlah (GroenLinks–PvdA) verlaat voortijdig de Tweede Kamer om in Amsterdam aan de slag te gaan als wethouder voor Onderwijs, Jeugdzorg en Jongerenwerk. De benoeming door PRO betekent dat ze terugkeert naar het lokale bestuur waar ze eerder succes had: van 2018 tot 2023 was ze wethouder in Tilburg (Bestaanszekerheid, Kansengelijkheid en Talentontwikkeling) en genoot daar veel waardering — in 2021 werd ze door het vakblad Binnenlands Bestuur uitgeroepen tot Beste Lokale Bestuurder.
Lahlah kwam na de verkiezingen van november 2023 in de Kamer als nummer twee van de PvdA-GroenLinkslijst en bij de latere verkiezingen in oktober werd ze opnieuw gekozen, ditmaal met 113.000 voorkeursstemmen. Haar Kamerperiode werd echter gekenmerkt door beperkt zichtbare rol in de plenaire debatten; ze trad vaker op de achtergrond op en verzamelde vooral steun en waardering binnen de fractie en bij samenwerkende Kamerleden. Collega’s prijzen haar betrokkenheid bij mensen in kwetsbare posities en haar praktijkgerichte inzet rond armoede, schulden en de participatiewet. Concreet werk leverde ze onder meer met amendementen die overheidsinstanties moeten verplichten burgers actief te wijzen op hulp waarop ze recht hebben.
De overstap naar Amsterdam past in een patroon: Lahlah had eerder al twee keer naar lokale functies gesolliciteerd (burgemeesterschap van Tilburg en later Delft), wat intern op kritiek en enige politieke gezichtsverlies voor partijleider Jesse Klaver heeft geleid. Klaver zei betreuren, maar erkende dat de keuze bij Lahlah lag. In een eigen bericht stelde Lahlah dat ze sterker heeft gevoeld waar haar kracht het best uitkomt: in direct contact met mensen. In interviews noemde ze Den Haag leerzaam, maar gaf verder weinig commentaar.
Een opvallend Kamermoment was het debat rond de regeringsverklaring in juli 2024, toen een geretweet bericht over haar hoofddoek tot een reactie van premier Dick Schoof leidde; Lahlah sprak zich daar persoonlijk uit over haar vrije keuze en moedigde meisjes die een hoofddoek dragen aan zich niet te laten beperken. Dat illustreert tegelijk haar zichtbare rol als vertegenwoordiger van groepen die zich door politiek taalgebruik geraakt voelen.
Samenvattend vertrekt Lahlah uit de landelijke politiek omdat ze effectiever wil zijn in een uitvoerende, lokaal-verankerde rol waar ze direct met inwoners kan werken. Haar vertrek benadrukt de spanning tussen nationale zichtbaarheid en lokale impact: in Tilburg oogstte ze veel publieke sympathie en concrete resultaten; in Den Haag bleef haar invloed vooral relationeel en op dossiers met sociale focus, maar minder prominent in het publieke debat. In Amsterdam krijgt ze nu de kans om die praktische aanpak weer frontaal in te zetten.