In de textielfabrieken van Patagonia werken ze nog altijd voor een habbekrats
In dit artikel:
Ruim twee jaar nadat Follow the Money onthulde dat kleding van buitenmerk Patagonia via fastfashion-fabrieken wordt gemaakt en dat 60 procent van de producenten toen geen leefbaar loon betaalde, laat het nieuwe duurzaamheids- of liever: voortgangsrapport van Patagonia zien dat er op dat vlak weinig is veranderd. Het is de zesde aflevering van een FTM-zevendelige serie die volgt wat er gebeurde na de eerdere onthullingen.
Op LinkedIn oogstte het rapport in november veel bijval: vakmensen en communicatieprofessionals prezen de openheid en noemden het werk verfrissend eerlijk. Oprichter Yvon Chouinard erkent expliciet dat Patagonia “zeker niet perfect” is en wijst erop dat ondanks investeringen en donaties het doel nog niet bereikt is. De inhoud kreeg lof vanwege concrete verbeteringen: Patagonia maakte in zeven jaar een daling van de CO2-intensiteit van zo’n 20 procent bekend en meldt dat meer dan duizend producten in fabrieken met Fair Trade-certificering worden gemaakt. Ook de inzet op activisme en belangenbehartiging wordt gewaardeerd.
Toch blijft het fundamentele pijnpunt bestaan: tien jaar geleden beloofde Patagonia dat alle werknemers in de toeleveringsketen eind 2025 een leefbaar loon zouden verdienen. Onderzoek van FTM in 2023 bij een leverancier in Sri Lanka toonde extreme werkdruk, intimidatie door managers en lonen die na huur en boodschappen niets overlieten. Volgens de meest recente cijfers in het 2024-rapport van Patagonia betaalt nog steeds slechts 40 procent van de toeleveranciers een leefbaar loon — hetzelfde aandeel als eerder gemeld. Wel gaat het sneller voor een groeiende groep: steeds meer werknemers verdienen minstens 80 procent van het leefbaar loon, wat Patagonia als voortgang bestempelt.
Waarom het verhogen van lonen zo traag verloopt, blijft onduidelijk. Patagonia houdt zich op de vlakte en wees FTM af met de mededeling dat men daar “op dit moment niet over wil spreken.” Het merk benadrukt dat het geen rechtstreekse werkgever is van fabrieksarbeiders en noemt externe factoren — coronacrisis, inflatie en geopolitieke spanningen — als uitdagingen die de tienjarenambitie bemoeilijken. Tegelijkertijd erkent het rapport dat men waarschijnlijk niet in alle fabrieken de 2025-doelstelling haalt, maar trots is op geboekte stappen.
De publicatie illustreert de spanning tussen reputatie en realiteit: Patagonia oogst erkenning voor eerlijkheid en milieuprestaties, maar op het cruciale vlak van eerlijke lonen blijft substantiële vooruitgang uit. Voor kritische waarnemers roept dat vragen op over de reikwijdte van duurzaamheidsclaims en of verbeteringen vooral impact hebben of ook onderdeel zijn van strategische marktpositionering. Follow the Money zet met deze aflevering de zoektocht voort naar hoe groot de kloof is tussen groene beloften en arbeidspraktijken in de modewereld.