In de Stint-rechtszaak zitten de verkeerde mensen in de beklaagdenbank

In dit artikel:

Jan Kuitenbrouwer karakteriseert de affaire rond de Stint (nu vaak BSO‑bus genoemd) als een klassiek politiek drama: een combinatie van mediahype, achterhaalde denkkaders en politieke scoren die het product en zijn makers kapotmaakten. Volgens hem werkt een oude denkrichting — deels terug te voeren op ideeën uit de jaren tachtig — door in de manier waarop journalisten en politici het verhaal oppakten. De Telegraaf speelde volgens Kuitenbrouwer een prominente rol in het aanjagen van de controverse, terwijl enkele Kamerleden de situatie benutten om punten te scoren. Het gevolg was een “dof” einde voor de Stint: strengere regelgeving, bestuurlijke en politieke druk en reputatieschade voor betrokkenen.

Als achtergrond: de Stint is een elektrisch karretje dat door kinderopvangorganisaties werd gebruikt om groepen kinderen te vervoeren; een ernstig ongeluk leidde tot intensief mediabelang en politieke aandacht. Kuitenbrouwer ziet het hele traject als illustratie van hoe publieke verontwaardiging, aangejaagd door media en politieke modetrends, technische en bestuurlijke nuances verdringt, met verstrekkende maatschappelijke en persoonlijke consequenties. Hij waarschuwt impliciet dat dergelijke reflexen vaker onherstelbare schade aanrichten dan dat ze echte oorzaken of oplossingen blootleggen.