In de samenleving die Huxley schetst, is "moeder" een vunzig begrip
In dit artikel:
Bijna een eeuw geleden schilderde Aldous Huxley in Brave New World een toekomstig beeld van een door techniek en consumptie gedomineerde samenleving: kinderen geproduceerd in plaats van gebaard, hechte familierelaties verguisd en oppervlakkig geluk als norm. De auteur van het artikel ziet Huxley’s dystopie vandaag in vervulling gaan: instanties zoals Fiom, politieke discussies over draagmoederschap en wetenschappelijke ontwikkelingen rond embryokweek illustreren volgens hem een steeds verdergaand loslaten van traditionele opvattingen over ouderschap en afkomst.
Vijftien jaar na Huxley publiceerde Johan Hendrik Bavinck En voort wentelen de eeuwen, een lezing van het Bijbelboek Openbaring. Bavinck leest de actuele maatschappelijke tendensen niet louter als technologische vooruitgang of moreel verval, maar als onderdeel van een groter, goddelijk orkestrerend historisch verloop. In zijn visie moeten de slechte en goddeloze kanten van de wereld volledig tot uiting komen voordat het heil en de uiteindelijke openbaring van Christus zichtbaar wordt. Geschiedenis ontvouwt zich volgens hem bijna letterlijk “zegel voor zegel”; de verharding en ontwrichting van de schepping zijn volgens Bavinck voorwaardelijk voor het laatste oordeel en de verschijning van de antichrist — het moment waarop alle maskers worden afgeworpen.
De columnist plaatst Huxley en Bavinck tegenover elkaar: Huxley eindigt in pessimisme en wanhoop, zijn roman met een dramatische dood; Bavinck sluit af in de traditie van oproep en verwachting, met een aansporing tot ontwaken en hoop op verlossing. De kern van het betoog is niet alleen een beschrijving van hedendaagse tendensen, maar ook een theologische verklaring waarom die tendensen niet toevallig lijken te zijn maar volgens Bavinck deel uitmaken van een voorbestemde ontknoping.
De schrijver van het stuk — zelf coach en mediator — gebruikt deze twee werken om zowel de ernst van maatschappelijke veranderingen te benadrukken als om te wijzen op een eschatologisch kader dat aan die veranderingen betekenis zou geven.