In de Ronde Hoep vechten boeren, vogels en vrijwilligers tegen het verdwijnen van een landschap dat al acht eeuwen standhoudt
In dit artikel:
Pim Giel volgt in zijn film Hoop in de Hoep vier seizoenen lang boeren, natuurliefhebbers en deskundigen in de Ronde Hoep, een eeuwenoud veenweidegebied onder de rook van Amsterdam. De film, gepubliceerd 1 juni 2026, legt vast hoe dit afgesloten landschap van zo’n 1.100–1.200 hectare — herkenbaar vanuit het vliegtuig als een grote lus — werkt, ademt en onder druk komt te staan door veranderende ideeën over natuur, landbouw en vooruitgang.
Centraal staan familiebonden en ambacht: boer Jan van der Kroon (vijfde generatie) en zijn zoon Joost (zesde) brengen het boerenberoep als een erfgoed dat je "hebt of niet", aldus Jan, en familiebedrijven zoals Polderzicht van Gerard en Richard Korrel. Giel filmde zonder spektakel; het ritme is traag en aandachtig, het landschap zelf de hoofdrolspeler. De oude sloten die rond 1200 werden gegraven vormen nog altijd het grid van deze open, kwetsbare polder.
De film toont kleinschalige alledaagse zorg en moderne hulpmiddelen naast traditionele arbeid: boeren doen weidevogelbeheer, beheren percelen digitaal op iPads, gebruiken ingevroren sperma onder −180 °C bij inseminatie en laten vee scannen door dierenartsen. Tegelijkertijd gaat leven gepaard met verlies — ziekten bij koeien — en met de zorg voor doorreisvogels zoals de grutto, die de Hoep nodig heeft om te overleven. Vrijwillige vogelaars en boswachters waken over soorten die elders verdwijnen; een boswachter betreurt dat veel mensen weinig herkennen van wat er leeft en groeit.
Toegankelijkheid is een thema: de Hoep trekt stedelingen aan door rust en uitzicht, maar blijft fysiek afgesloten — je kunt eromheen fietsen, ernaar kijken, maar niet vrij betreden. Giel, die naast het gebied woont, laat zien hoe bewoners, experts en recreanten langs de randen bewegen, ieder met eigen verlangens en zorg. De vraag die de film achterlaat is existentiën: hoe lang kan dit fragiele evenwicht tussen agrarisch gebruik en natuurbehoud nog bestaan?
Hoop in de Hoep is daarmee minder een klassieke natuurdocumentaire dan een observatie van mensen en plek in wisselende seizoenen, en een oproep om aandacht te houden voor landschappen die gemakkelijk vergeten raken.