In de ontroerende en intens melancholische docu 'Remake' blikt Ross McElwee terug op zijn leven

In dit artikel:

De Amerikaanse cultdocumentairemaker Ross McElwee rouwt om het verlies van zijn zoon en plaatst zijn eigen handelen onder het vergrootglas. In Remake duikt hij diep in zijn persoonlijke filmarchieven en reconstrueert beelden en momenten om te achterhalen of hij als vader iets over het hoofd heeft gezien of anders had kunnen doen. De film werkt zowel als rouwproces als zelfonderzoek: McElwee gebruikt zijn vertrouwde autobiografische stijl om te reflecteren op verantwoordelijkheid, geheugen en de grenzen van film als middel om het leven te begrijpen. Voor wie bekend is met zijn eerdere werk — waarin hij veelal eigen familie en innerlijke vragen centraal stelde — vormt Remake een voortzetting van diezelfde introspectieve aanpak, nu aangescherpt door verlies en spijt.