In de nieuwste Hendrik Groen-verfilming is de kracht van literatuur verdubbeld

In dit artikel:

In Deventer opende theater Mimik zaterdag het lokale Boekenbal, een avond waarin schrijvers vooral over het schrijfproces spraken in plaats van zichzelf te etaleren. Na bijdragen van Pieter Waterdrinker en Anya Niewierra maakte Peter Buwalda de zaal attent op wat romans zo bijzonder maakt: het directe, intieme contact van geest tot geest tussen schrijver en lezer, en de mogelijkheid om schaamte en duistere binnenwerelden te ontvouwen. Hij toonde zich onbewogen door angst voor ontlezing; volgens hem blijft de menselijke behoefte aan boeken bestaan.

Die gedachte scherpte de blik toen de auteur de volgende dag de televisieversie van Rust en Vreugd (naar Hendrik Groen, pseudoniem van Peter de Smet) bekeek. De verfilming — uitgezonden bij Omroep Max en geschreven door Tamara Bos, geregisseerd door Tim Oliehoek — brengt de onuitgesproken innerlijke leefwereld van hoofdpersoon Emma Quaadvliegh tot leven via het spel van Annet Malherbe: haar mimiek en uitbarstingen tonen rouw en gewenning aan een nieuw tuintje op het volkstuinencomplex. De serie benut geur, kleur en detail — bloemen, het groene tuinhuisje, buurtconflicten en inspecties — om de zintuigen te prikkelen en de kijker mee te laten voelen.

Bos geeft ook bijrollen, waaronder die van kinderen, serieus aandacht; Oliehoek maakt personages herkenbaar en gelaagd. Daardoor vervangt de beeldbewerking het boek niet zozeer als vergroot het diens bereik: de roman wordt middels filmkunst “verdubbeld”, een aanvullende beleving in plaats van een kaping.