In de hoofden van vrouwen zijn nog veel obstakels, ziet schrijver Maaike Neuville: 'Ik voel woede om het feit dat zoveel talent nooit gezien of erkend is'
In dit artikel:
Maaike Neuville (42) brengt in haar nieuwe roman de stormen twee beschadigde vrouwen met elkaar in verbinding: Abbie Delange, een hedendaagse actrice, en Therese Mae Smith, een fictieve Ierse schrijfster uit het begin van de twintigste eeuw die zich van het leven beroofde. Het verhaal wisselt tussen de filmset waar Abbie een rol speelt over Therese en de dagboekfragmenten van Therese zelf; tijdens de opnames raken beide levens en herinneringen verstrengeld.
Beide vrouwen worstelen met moederschap, niet-heteronormatieve verlangens en het onvermogen hun plek op te eisen. Waar Therese door haar tijdsgeest systematisch werd weggezet en haar kunstenaarschap niet serieus genomen, heeft Abbie formeler vrijheid gekregen maar draagt ze nog steeds geïnternaliseerde twijfels: zoals Neuville het verwoordt, ook moderne generaties zijn nooit aangemoedigd “in het licht te gaan staan” en denken soms “we zijn het niet waard”. De roman onderzoekt zo welke veranderingen echt wortelen en welke alleen schijnbaar anders blijven.
Neuville draagt het boek op aan schrijfsters wier werk onopgemerkt bleef. Ze spreekt haar frustratie uit over de afwezigheid van vrouwen in literaire canons, maar ziet ook hoop: steeds meer vrouwen en genderdiverse auteurs schrijven krachtige werken, en zij voelt zich deel van een collectieve bevrijdingsbeweging binnen kunst.
Stylistisch werkt de stormen met twee contrasterende stemmen: poëtische dagboekfragmenten voor Therese en meer nuchtere, directe hoofdstukken voor Abbie — laatstgenoemde stem ligt dicht bij Neuville zelf. Een cruciaal imaginaire moment uit het boek luidt: “Ik wil niet sterven, ik wil enkel sterven aan een deel van mezelf,” wat helpt te verklaren hoe zelfvernietiging ook kan voortkomen uit een verlangen tot verlossing van innerlijke duisternis.
De personages in het boek omvatten trans-, lesbische, biseksuele en polyamoreuze identiteiten, maar die labels worden zelden expliciet genoemd. Neuville kiest bewust voor normalisering: ze schrijft alsof transpersonen al vanzelfsprekend onderdeel van de wereld zijn, om lezers hun binaire denkpatronen te laten bevragen zonder voorspelbare statements. Zelf omschrijft ze zich als queer — een term die voor haar ruimte laat en meerdere hokjes doorbreekt, zowel op persoonlijk als op artistiek vlak.