In de experimentele documentaire 'Broken English' corrigeert Marianne Faithfull de geschiedenis

In dit artikel:

Broken English presenteert zich niet als een doorsnee portret, maar als een film die Marianne Faithfull het woord en de regie teruggeeft over haar eigen levensverhaal. In plaats van een enkelvoudig biografisch format lijkt de film haar stem en herinneringen centraal te zetten, waardoor haar loopbaan, persoonlijke strijd en artistieke identiteit uit haar eigen perspectief klinken. Dat is relevant omdat Faithfull — bekend geworden in de jaren zestig en later verguisd en herrezen door verslaving en artistieke transformatie — zo zelf de betekenis van haar verleden kan herijken. De aanpak onderstreept hoe biopics kunnen veranderen wanneer de geportretteerde mee vormgeeft aan de vertelling, en raakt daarmee aan bredere thema’s rond zeggenschap, verbeelding en herstel van publieke figuren.