In Carré toont zangeres Anohni zich niet alleen muzikant, maar ook milieuactivist en kunstenaar

In dit artikel:

Anohni keerde recent terug naar Amsterdam voor twee avonden in Theater Carré met Wilderness: geen nieuw album, maar een zorgvuldig geregisseerd, intiem concert met een uitgesproken boodschap over natuur, identiteit en vernietiging. Drie jaar na haar rol als associate artist bij het Holland Festival en na vorig jaar de wereld rond te hebben gereisd met Mourning the Great Barrier Reef, trad ze nu op met een verkleinde bezetting: drie vaste Johnsons naast haar—percussionist Chris Vatalaro, pianist Gaël Rakotondrabe en gitarist Leo Abrahams.

Op het donkere toneel stond Anohni bijna onbeweeglijk in een lange zwarte jurk, haar haar felwit als de zwanen die op het filmdoek achter haar in nachtelijke Berlijnse kanalen rondzwommen. Die beelden vormen een sereen contrapunt; muzikaal creëerden haar medespelers juist rauwe, onvoorspelbare energie—met name Vatalaro, wiens spel soms galopperend en chaotisch aanvoelde. Anohni leidde de avond met gedempte intensiteit, afwisselend eigen nummers en covers, en brak één keer de stilte met een korte Nederlandse verzuchting: “Godverdomme.”

Tussen de liedjes verscheen tekst op het doek: een persoonlijke verklaring van een transkind over niet behoren tot anderen maar tot de Wilderness, gevolgd door bredere reflecties over creativiteit, geboorte en het verschil tussen de pracht van de natuur en de verwoestende wildernis van onze samenleving. Ze sloot af met een krachtig slotstuk en gaf geen toegift—het verhaal voelde daarmee afgerond. Wilderness bleek minder een concert dan een precieze artistieke en activistische verklaring.