In Benidorm vertellen de mantelzorgers aan Paul de Leeuw hoe zwaar het is om hun geliefden te zien afglijden

In dit artikel:

Omroep MAX volgt in Een vergetelijk mooie reis presentator Paul de Leeuw terwijl hij met twaalf ouderen uit een Brabants familiehuis naar Benidorm vliegt. De deelnemers hebben Alzheimer of andere geheugenproblemen; het familiehuis organiseert al drie zomers zo’n vakantie en zoekt volgens verzorgers bewust de grens op van wat bewoners nog kunnen, omdat daar vaak oprechte blijdschap en zelfbevestiging naar boven komen.

De aflevering toont zowel de zwaarte van het traject — uitgeput aankomen na een lange reis — als de snelle omslag naar vakantievreugde: na een nacht slapen bloeit de groep op, en op het strand laten beelden van zand, zee en een speciale rolstoelstoel-uitrusting mooie, heldere momenten zien. De verhalende kracht van het programma ligt in die tegenstrijdigheid: de reis zal voor veel deelnemers onherinnerlijk zijn, maar voor henzelf en vooral hun familie emotioneel en betekenisvol.

Paul de Leeuw mengt zich op zijn bekende, ontwapenende manier in de groep, wat goed past bij het format en volgens de recensent aansluit bij de keuzes van omroepbaas Jan Slagter. Tegelijk roept de documentaire bij de kijker vragen op over belasting, zorg en plezier van reizen met kwetsbare ouderen. Voor de families blijkt de vakantie echter onuitwisbaar — ook al vergeet de deelnemer het later.