In Bangalore wordt de zorg voor de hond steeds vaker uitbesteed aan een app: 'Een huisdier past alleen in het drukke leven als het flexibel is in te passen'
In dit artikel:
In Bangalore, het Indiase knooppunt van de technologiesector, nemen honden snel toe als huishouddier onder jonge stedelijke middenklassers — en met hen groeit een omvangrijke digitale huisdiereconomie. Voor deze groep bestaat inmiddels ook een naam: dinkwad (dual income, no kids, with a dog), een term die enkele jaren geleden in de VS opdook om stellen met twee inkomens en zonder kinderen te beschrijven die hun leven rond een hond inrichten.
Internationale en Indiase cijfers illustreren de trend. Britse data tonen dat een substantieel deel van hondeneigenaren in de dinkwad-categorie valt en dat velen kinderwens uitstellen. In India steeg het aantal huisdieren tussen 2019 en 2024 van 26 naar 32 miljoen, en de uitgaven aan huisdierproducten en -diensten verdubbelden ongeveer van circa €1,5 miljard naar €3,3 miljard, zo rapporteert adviesbureau Redseer.
Start-ups spelen een centrale rol in deze transformatie door allesomvattende digitale platforms te bouwen. Sploot (sinds 2019) combineert uitlaatservices, voeding- en maaltijdboxen, trimafspraken aan huis, dierenartsadvies en een community in één app. Supertails, opgericht in 2021, werkt als digitale supermarkt voor huisdieren met on-demand consulten en in sommige regio’s 24-uursbezorging van medicijnen; het bedrijf haalde recent $30 miljoen aan nieuw kapitaal op. De ondernemers zien huisdieren steeds meer als leden van het gezin die actief verzorgd en ‘geoptimaliseerd’ moeten worden, wat zorgt voor terugkerende inkomsten.
Waarom deze versnelling? Volgens Payal Arora, antropoloog en hoogleraar inclusieve AI-culturen die uit Bangalore afkomstig is, hangt het samen met veranderde stedelijke levenspatronen: jonge techmedewerkers in krappe appartementen werken lange uren en hebben behoefte aan flexibele vormen van gezelschap en zorg. Bovendien beïnvloedt cultureel technologische optimisme — het geloof dat nieuwe technologie vooruitgang mogelijk maakt — de bereidheid om zorg te outsourcen aan platforms. In India is uitbesteding van zorg en huishoudelijke taken bovendien sociaal ingebed wanneer men daartoe middelen heeft.
Die combinatie levert ook zichtbare statussignalen op: grote, opvallende rassen zoals husky’s en sint-bernards winnen aan populariteit als prestigeobjecten, ondanks dat ze vaak niet goed passen bij het lokale klimaat. De coronapandemie gaf de sector een extra impuls doordat veel mensen tijdens lockdowns een huisdier namen; zodra de werkdruk terugkeerde, ontstond een markt voor diensten die de dagelijkse zorg overnemen.
Er zitten schaduwkanten aan deze ontwikkeling. Arora waarschuwt dat intensieve platformisering kan leiden tot ‘uitbestede intimiteit’: liefde en zorg voor dieren worden steeds meer een consumptiepatroon van bestellingen, metingen en optimalisatie, in plaats van fysieke aanwezigheid en langdurige hechting. Tegelijkertijd biedt het huisdier voor veel mensen in een hoogstressomgeving een belangrijke emotionele verbinding die anders ontbreekt.
In vergelijking met Amsterdam is de mate van platformisering in Nederland nog beperkt; daar blijft huisdierzorg vaak gebaseerd op persoonlijke netwerken en kleinschalige aanbieders. In India daarentegen verschuift de omgang met dieren duidelijk richting commerciële, digitale diensten. De ontwikkeling verandert ook de invulling van gezinsvormen: naast dinkwad bestaat er inmiddels ook de speelse term Oinkwad (one income, no kids, with a dog), waarmee éénverdieners zonder kinderen die hun leven rond een hond bouwen worden aangeduid.