"Ik zie weinig succesverhalen van geëmigreerde Nederlanders"

In dit artikel:

Tijdens de netwerkbijeenkomst Masterclass voor Ondernemers (MVO 2026) op 12 juni stond emigratie naar landen als Spanje, Portugal, Paraguay en Mexico centraal. Twee sprekers met recente emigratie-ervaring gaven een genuanceerd beeld van de drang van veel Nederlanders en Vlamingen om voor meer vrijheid naar het buitenland te vertrekken — en waarschuwden voor valkuilen die vaak over het hoofd worden gezien.

Barbara de Lalaing woont sinds vijf jaar met haar gezin in Yucatán (noordoost Mexico) en begeleidt Nederlanders bij emigratie en vastgoedtransacties daar. Ze erkent de aantrekkingskracht van Mexico, maar klinkt een felle waarschuwing: veel vertrekkers baseren hun beslissing op onvrede met Europa en hebben weinig echte binding met het land zelf. Dat gebrek aan betrokkenheid vergroot de kans op teleurstelling. De Lalaing wijst op verschillen die zwaar wegen — extreem heet weer, andere eetgewoonten, verplichte beheersing van het Spaans en een omvangrijke bureaucratie — en benadrukt dat wie in landen als Spanje of Portugal aankomt vaak op bestaande Nederlandse netwerken kan terugvallen, iets wat in Mexico veel minder vanzelfsprekend is.

Een belangrijk probleem dat ze noemt, zijn malafide tussenpersonen en projectontwikkelaars die buitenlanders verleiden met schijnoplossingen. Veel Nederlanders zijn zich niet bewust van juridische beperkingen: in kustgebieden gelden voor buitenlanders beperkingen op eigendom (men moet vaak via een fideicomiso of Mexicaanse vennootschap werken). De Lalaing kent gevallen van oplichting en grote financiële verliezen en verwijst ook naar persoonlijke tragedies: de druk van de emigratie heeft zelfs tot zelfdoding geleid in een gezin dat zij kent. Ze raadt dan ook aan eerst het land te bezoeken, zich grondig te laten voorlichten en niet overhaast te handelen — haar moeder’s advies “Bezint eer ge begint” illustreert die houding.

Tegelijkertijd noemt ze redenen waarom haar gezin wel goed kon aarden: ruimte, een gevoel van vrijheid door minder strikte handhaving van regels, behulpzame en vriendelijke mensen en het klimaat — factoren die voor sommigen juist aantrekkelijk zijn. Maar dat vraagt volgens haar verantwoordelijkheid en doorzettingsvermogen.

Ook Michel Portier, die sinds januari met vrouw en drie kinderen in Almôdovar in Zuid-Portugal verblijft, schetst een gemengd beeld. Zijn gezin benadert de verhuizing als een tijdelijk project van één à twee jaar en zoekt een eenvoudiger, meer gemeenschapsgericht leven. Ze ervoeren meteen praktische problemen: aankomst in het stormseizoen, ongewoon koude winter, huizen die niet op die omstandigheden zijn berekend, en trage bureaucratie. De inschrijving duurde twee maanden; alles verloopt veel via papieren dossiers en loketten, en in kleine dorpen is Portugees noodzakelijk. Portier adviseert verwachtingen laag te zetten, goed voor te bereiden, niet impulsief grond of vastgoed te kopen zonder vergunningen, en vooral tijd te investeren in lokale sociale contacten. Zijn ervaring: wie zich echt in de gemeenschap mengt heeft meer kans van slagen, maar veel gezinnen keren teleurgesteld terug als ze dat niet doen.

Kortom: emigreren blijft voor velen aantrekkelijk, maar zowel Mexico- als Portugalervaringen onderstrepen dat succes afhangt van realistische verwachtingen, taal en culturele aanpassing, betrouwbare juridische begeleiding en sterke sociale integratie. Overhaasting, blind vertrouwen in makelaars of juridisch “slimme” constructies en te weinig vooronderzoek leiden regelmatig tot financiële en emotionele problemen.