Ik verbaasde me over haar woordkeuze: vluchten?

In dit artikel:

Na een nacht vol tropische hitte in Amsterdam beschrijft journaliste Natascha van Weezel hoe de recente hittekoepel haar gezin uit de stad dreef: haar baby sliep slecht, de crèche wilde de kinderen liever thuis houden en zelfs het zoeken naar ventilatoren bleek vergeefs omdat alles was uitverkocht. Uiteindelijk week het gezin uit naar een huisje op het platteland, iets wat zij zelf als een privilege erkent.

Vanuit die persoonlijke ervaring legt Van Weezel de link met het grotere klimaatverhaal. Ze wijst erop dat klimaatverandering geen mening is maar wetenschappelijk vaststaat, met een mondiale temperatuurstijging van 1,4 graden sinds 1880 en een dreiging van verdere forse opwarming deze eeuw. Ook benadrukt ze het groeiende aantal klimaatvluchtelingen: mensen die hun land moeten verlaten door droogte, overstromingen of extreme stormen, mogelijk 150 miljoen in 2050.

Volgens haar kan die verplaatsing migratiedruk op Europa vergroten, terwijl ons continent zelf juist snel opwarmt. Daarmee stelt ze de vraag hoe landen met toenemende klimaatmigratie en verhardende discussies om zullen gaan, en houdt ze critici een spiegel voor: wie nu fel tegen opvang protesteert, kan later zelf in een vergelijkbare situatie belanden.