"Ik heb als een leeuwin voor mijn dochter gevochten"
In dit artikel:
Petra volgde haar moederinstinct en hielp daardoor haar dochter Minne uit een levensgevaarlijke eetstoornis. Minne groeide op aan de Zeeuwse kust in een hecht gezin met ouders die een gastenverblijf en een westernranch runnen. Toen zij en haar tweelingzus op de middelbare school in verschillende klassen kwamen, ontstond bij Minne onzekerheid en de overtuiging dat dunner zijn haar populairder zou maken. Wat begon als minder en “gezonder” eten escaleerde uiteindelijk in zo’n ernstige ondervoeding dat huisarts en ziekenhuis besloten tot opname.
De ziekenhuisopname van twee weken was traumatisch: streng protocol, dreiging met sondevoeding en strikte bezoekregels. Minne at alleen uit dwang en beloofde na ontslag te stoppen — en deed dat ook. Toen de medische route vervolgde met het advies voor opname in een psychiatrische kliniek, keerde Petra zich tegen dat standaardadvies. Zij nam Minne mee op vakantie naar Portugal, in de overtuiging dat rust, familie en geborgenheid meer zouden helpen dan gedwongen therapie.
Terug in Nederland probeerden ze dagbehandeling; een conflict over Minne’s wens om veganistisch te eten leidde ertoe dat Petra haar dochter voortijdig weghaalde. Doordat de dagbehandeling wegviel, verloor Minne ook de vrijstelling van school; bureaucratie en instanties eisten een officiële psychiatrische diagnose voor vrijstelling. Een eerste kinderpsychiater zette haar op een wachtlijst en wilde medicatie voorschrijven zonder haar onderzocht te hebben, wat Petra ertoe bracht volledig op haar eigen moedergevoel te vertrouwen en andere routes te zoeken.
Minne kampte met angstaanvallen, overprikkeling en kon op school vaak alleen maar aangeven dat ze “het niet wist”. Petra vocht — formeel en informeel — om haar dochter thuis te houden en de onderwijsinspectie te trotseren. De doorbraak kwam onverwacht: wandelen met de paarden in de duinen. In beweging en buiten voelde Minne zich veilig genoeg om te praten; dat contact bleek het keerpunt. Kort daarna kreeg ze een existentieel besef dat zij anders zou sterven als ze zo bleef doorgaan — dat werd haar persoonlijke motivatie tot herstel.
Herstel verliep geleidelijk en in het tempo dat Minne aangaf. Over ongeveer vier jaar werkte ze zich terug naar gezondheid, behaalde zelfstandig de havo en slaagde cum laude. Petra benadrukt dat de beslissing tot genezing uit Minne zelf moest komen en dat dwang of standaardprotocollen dat proces niet kunnen vervangen. Na het herstel wilde Petra haar ervaring inzetten voor anderen: ze richtte een stichting op en probeerde een opvanghuis voor jongeren met eetproblemen te starten, maar stuitte op verzet en gebrek aan financiële steun van lokale instanties omdat haar aanpak buiten de gebaande paden lag. Toch weten veel ouders haar inmiddels te vinden.
Kernboodschappen uit hun verhaal: wees aanwezig, luister en vertrouw op je onderbuik als ouder; respecteer het zelfbeschikkingsrecht van je kind; en begrijp dat genezing vaak uit kleine, veilige stappen bestaat in plaats van alleen medische protocollen. Minne leeft inmiddels een normaal leven, heeft weer plezier in eten en sociale activiteiten, en samen willen moeder en dochter anderen inspireren om moed te vinden om hun eigen, soms onconventionele, pad naar herstel te zoeken.