Ik ga van verhaal naar verhaal, bang om stil te vallen

In dit artikel:

In haar column van 2 september 2026 schrijft Marja Pruis over de gêne die ontstaat wanneer ze een verhaal opnieuw vertelt. Ze merkt soms pas achteraf aan de blik of reacties van haar gesprekspartner dat die het al kent. De vraag ‘Of heb ik je dit al verteld?’ is bedoeld als controle, maar verraadt ook haar onzekerheid en haar angst om stil te vallen. Pruis beseft tegelijk dat herhaling niet altijd erg is: zelf luistert ze vaak geduldig naar bekende verhalen, ook al denkt ze soms stiekem: niet weer dit verhaal.

Gaandeweg verschuift haar blik op stilte. Waar ze bang is dat een gesprek zonder verhalen ongemakkelijk wordt, ervaart ze bij mensen die haar goed kennen juist steeds meer rust. Samen stilvallen ziet ze uiteindelijk als een vorm van intimiteit, niet als bewijs dat er niets meer te zeggen is.

Een bezoek aan een winkel om een verjaarscadeau te kopen, brengt haar bij een herinnering aan haar achttiende verjaardag en de zilveren lepeltjes die ze toen van haar moeder kreeg. Terwijl ze voorzichtig borden uit een stapel haalt, denkt ze na over ouder worden, breekbaarheid en verhalen die geen duidelijk begin of einde hebben. Uiteindelijk verlaat ze de winkel met een zware lading diepe borden en kommen.