"Ik ga door als ik weer vrij ben, anders wint de overheid"
In dit artikel:
Jan Nieboer, bekend als boegbeeld van actiegroep Platform Storm uit 2e Exloërmond, is drie weken geleden vanaf de autoweg opgepakt en rechtstreeks naar de penitentiaire inrichting in Veenhuizen gebracht. De arrestatie vond plaats tijdens de terugreis van een korte vakantie; Nieboer zegt dat de politie hem plots stopte nabij Zwolle en hem vervolgens snel in hechtenis nam. Vanuit de gevangenis spreekt hij van “groot onrecht”.
Nieboer werd in 2021 veroordeeld tot twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan zes maanden voorwaardelijk, voor het versturen van dreigbrieven naar bedrijven die betrokken waren bij de bouw van windturbines. Hij ontkent iedere betrokkenheid. In januari concludeerde de procureur‑generaal bij de Hoge Raad in een cassatiebrief dat de bewijsvoering rond het versturen van die brieven tekortschiet, maar de veroordeling is niet door de hogere rechter gesneuveld en Nieboer moet zijn straf uitzitten tot 9 juli (minus eerder voorarrest).
Zijn conflict met de staat gaat verder terug. Sinds 2010 voert Nieboer verzet tegen de komst van grote windturbines in de Veenkoloniën; hij ziet zijn rol als woordvoerder van omwonenden die vinden dat plannen ondemocratisch en soms onwettig werden doorgeslagen. In 2018 werd hij door de Nationaal Coördinator Terrorisme en Veiligheid (NCTV) bestempeld als staatsgevaarlijk, een etiket waaraan hij zware gevolgen verbindt: in 2019 zat hij 4,5 week in voorarrest en sindsdien zouden er herhaaldelijke controles, inbeslagnames, afluisterpraktijken en observaties hebben plaatsgevonden. Nieboer zegt dat die acties bedoeld zijn om hem te breken; hij benadrukt dat hij geen terrorist is en dat zijn verzet via juridische en democratische middelen verliep.
Hoewel hij de omstandigheden in de gevangenis betreurt — hij zit in een relatief mild regime maar ervaart de eentonigheid en het onrecht als zwaar — is hij vastbesloten zijn strijd voort te zetten na vrijlating. Nieboer beschouwt de zaak als onderdeel van een groter vraagstuk over machtsmisbruik en besluitvorming rond windenergie in Noordoost‑Nederland en vreest dat zwichten betekent dat belanghebbenden winnen. Zijn verhaal illustreert de spanning tussen lokale milieuacties en de nationale veiligheids‑ en justitiële respons, en werpt vragen op over de kwaliteit van bewijsvoering en proportionaliteit van staatsoptreden.