"Ik dacht écht dat ik de wereld moest redden": Frauke getuigt over psychose die haar tot opname in psychiatrie dwong

In dit artikel:

Frauke Bolle kreeg in het najaar van 2023, tijdens een periode van grote stress, slaapgebrek en meerdere overlijdens in haar omgeving, opnieuw een psychose. Ze was toen haar medicatie aan het afbouwen. Het conflict in Gaza kwam hard bij haar binnen: ze werd steeds activistischer en raakte ervan overtuigd dat ze de wereld moest redden.

Haar vriend Arne De Jaegere herkende aanvankelijk niet dat er iets ernstig mis was. Na enkele dagen escaleerde de situatie en werd Frauke opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar werd ze vastgebonden en in een isoleercel geplaatst. Volgens haarzelf en Arne kreeg ze weinig contact met haar familie en voelde ze zich eenzaam en onbegrepen. Arne vond dat ze vooral behoefte had aan vertrouwde gezichten en schreef de artsen een brief met de vraag om hun aanpak te veranderen.

De situatie verbeterde toen een voor haar herkenbare arts contact met haar maakte. Frauke werd naar een andere afdeling gebracht, waar iemand uit haar omgeving aanwezig kon zijn. Daar begon haar herstel. Zowel Frauke als Arne erkennen dat zorgverleners vaak goede bedoelingen hebben, maar door personeelstekorten en financiële beperkingen niet altijd de gewenste zorg kunnen bieden. Toch vinden ze dat een psychose niet automatisch met afzondering en dwang behandeld moet worden, maar ook met nabijheid en erkenning.

Tijdens hun gedwongen scheiding hielden ze onafhankelijk van elkaar een dagboek bij. Die teksten vormden later samen het boek *En toch zijn we hier*, dat ze schreven om elkaar beter te begrijpen en het taboe rond psychose te doorbreken. Volgens hen wordt er wel steeds makkelijker gesproken over depressie en andere psychische problemen, maar wordt psychose nog vaak verbonden met gevaar en criminaliteit. Het voorwoord van het boek is geschreven door een arts uit de psychiatrie, ondanks hun kritische ervaringen met de opname.

Drie jaar later gaat het beter met Frauke. Samen met Arne werkt ze op een zorgboerderij in Zuid-Frankrijk, waar ze opnieuw ervaren dat ze van betekenis kunnen zijn.