Iets over rode doch kalkrijke teennagels alhier

In dit artikel:

De plaatselijke opperwachtmeester Jalving kreeg onlangs een onheilspellende brief van de Korpsleiding: mannelijke agenten worden verzocht hun teennagels te lakken uit solidariteit met vrouwelijke collega’s. In het dorp, waar men dat nieuws in café De Eveltas bij het biljart besprak, zorgde de oproep voor hoon en verontrusting — vooral bij Jalving zelf.

Jalving benadrukt dat het voor hem praktisch onmogelijk is: zijn teennagels zijn door jaren van werk en “verkalking” extreem hard en lastig te knippen, hij gebruikt een knijptang en soms zelfs een ijzerzaagje. Bovendien kampt hij met zeer zweetvoeten, waardoor nagellak direct zou bladderen; de penetrante geur zou al eens misdadigers hebben weggejaagd, die daarna drie dagen ziek thuis lagen. Thuis krijgt hij door zijn vrouw geen medeleven, en in het café wordt geschat dat de leiding misschien dienstsandalen verstrekt — met een voorkeur voor roze, maar de kleurkeuze blijft voorlopig aan de agenten.

Het dorpsleven reageert met anekdotes en spot: een Afrikaanse vluchteling bij de biljartclub suggereert dat iedereen de kleur mag kiezen; de café-eigenaar raadt Jalving aan zijn laarzen aan te houden tijdens het biljarten; een schaapherder en zijn hond vinden voetengeur onbelangrijk; en een oud-zeeman vertelt dat op zee wel vaker kleurmiddelen of suikers werden gebruikt voor de voeten of nagels.

Kortom: wat bedoeld is als een symbolische handeling voor solidariteit botst in deze gemeenschap op praktische bezwaren, lichamelijke ongemakken en veel spot — en levert vooral komische dorpse verhalen op over identiteit, trots en mannelijkheid.