Hun schaamteloosheid, hun manspreading, het mansplainen dat zelfs mijn echtgenoot doet

In dit artikel:

Roos Schlikker beschrijft in haar column een alledaagse confrontatie met seksisme en de manier waarop vrouwen daar onevenredig op worden afgerekend. Tijdens een etentje met vrienden vertelt ze hoe ze een paar dagen eerder in een chique Japans restaurant zat te kijken naar een geconcentreerde vrouwelijke chef die met precisie kookte, en hoe twee mannen aan het naastgelegen tafeltje haar onbeschaamd bevielen en haar vroegen of ze een vriend had. De anekdote illustreert volgens Schlikker het ongeremde, soms kinderlijk dominante gedrag van wat zij de “oud‑patriarchale garde” noemt — manspreading, mansplaining en andere vanzelfsprekendheden die mannen zich permitteren.

De volgende dag zag ze het Oprah‑interview met Kristin Cabot, die vertelde hoe een gefilmd moment in de armen van haar baas Andy Byron na een Coldplay‑concert haar leven verwoestte: massale online schaamte, doodsbedreigingen, verlies van haar baan en blijvende moeite om weer werk te vinden. Cabot en Byron waren volgens haar beide in scheiding en hadden een relatie gekregen op de werkvloer, maar vooral Cabot werd publiekelijk vernederd en gestigmatiseerd, terwijl Byron zijn carrière kon voortzetten.

Schlikker gebruikt beide voorbeelden om te wijzen op de dubbele moraal: vrouwen krijgen de stempel “homewrecker” en worden op uiterlijk en (vermeende) motivatie afgeserveerd, mannen ontspringen vaak met weinig gevolgen. Ze benadrukt dat het prima is om te lachen om ongemakkelijke, ouderwetse machogedragingen — maar dat dat niet mag verhullen hoe onrechtvaardig en schadelijk de behandeling van vrouwen vaak blijft. Daarom noemt ze zichzelf feminist en zal ze dat blijven zeggen, om aandacht te vragen voor die structurele ongelijkheid.