Hulpverlener Hielke zag een „onvoorstelbare ravage" in het rampgebied in Nepal

In dit artikel:

ZOA-hulpverlener Hielke Zantema reisde een week lang door Nepal om de gevolgen van een verwoestende modderstroom te beoordelen en de hulpverlening te ondersteunen. Hij vertrok vanuit Nederland via India naar Kathmandu, waar hij overlegde met Nepalese partnerorganisaties die al noodhulp boden.

In de eerste dagen hielp Zantema de hulporganisaties bij het vaststellen van de grootste behoeften. Via zogenoemde Rapid Needs Assessments werd slachtoffers gevraagd welke hulp zij nodig hadden, zodat niet op aannames maar op concrete informatie kon worden gewerkt. Intussen brachten lokale organisaties matrassen, dekens, kleding en voedsel vanuit Kathmandu naar het getroffen gebied. Zantema keek ook vooruit naar de hulp die over enkele weken en maanden nodig zou zijn, inclusief wederopbouw.

Een week na de ramp bezocht hij het gebied tussen Galchhi en Devighat. Daar zag hij dat complete dorpen en infrastructuur waren verwoest. De modderstromen hadden zelfs enorme rotsblokken meegesleurd. Veel bewoners waren niet alleen hun huis of bezittingen kwijt, maar ook hun inkomen en voedselvoorziening. Zo waren de rijstvelden van de 63-jarige Som Bahadur Rai bedolven onder modder, waardoor hij niet meer naar huis durfde en zijn oogst verloren zag gaan.

De omstandigheden maakten diepe indruk op Zantema, maar hij wilde vooral praktisch helpen. Na een redding van twee mensen uit een tunnel, negen dagen na de ramp, ontstond onder de bevolking nieuwe hoop dat meer slachtoffers levend konden worden gevonden. Terug in Kathmandu analyseerde Zantema de verzamelde informatie en overlegde hij met drie partnerorganisaties over noodhulp, organisatie en budget. Voor een volgend bezoek aan het moeilijk bereikbare Betrawati moest hij bepalen of hij over deels verdwenen wegen per auto of motor zou reizen.