Huisartsen Wijnand (74) en Sophie (72) kwamen vanuit de tropen naar Oude Pekela. 'Ik wist niet wat pien in mien pokkel betekende'
In dit artikel:
Wijnand (74) en Sophie Feis (72) ronden na bijna 42 jaar hun huisartsenpraktijk in Oude Pekela af en maken ruimte voor lezen, wandelen en muziek. Het echtpaar, dat elkaar leerde kennen in een ziekenhuis in Kenia, vestigde zich begin jaren tachtig in het Groningse dorp nadat ze terugkeerden uit Afrika om hun kinderen meer toekomstmogelijkheden te bieden.
Sophie, in Kenia geboren als dochter van een thee- en koffieplantage-eigenaar, werkte daar als hoofd van de afdeling infectieziekten; Wijnand, opgegroeid in Arnhem en opgeleid onder meer als tropenarts, werkte als chirurg in een missieziekenhuis. In Kenia behandelden ze ernstige infectieziekten, ondervoede kinderen en vroege gevallen van hiv en ervoeren de strenge, katholieke sfeer van het ziekenhuis. Hun relatie leidde ertoe dat ze trouwden en twee kinderen kregen. Na enkele jaren besloten ze naar Nederland te verhuizen; Wijnand schakelde over naar huisartsgeneeskunde toen een chirurgencarrière in Nederland niet realiseerbaar bleek.
Hun keuze viel op Oude Pekela boven Almere. De eerste indrukken waren spartelend: het kanaal stonk, de toegangsweg was slecht en Sophie viel op als mogelijk de eerste zwarte vrouw in het dorp, wat aanvankelijk nieuwsgierigheid en soms vreemd kijken opleverde. Ze leerde Nederlands via een naaiclub, lessen en liedjes; de kinderen raakten snel ingeburgerd en kenden het Sinterklaasfeest goed. Langzaam verwierf het stel het vertrouwen van de gemeenschap door geduld, betrokkenheid en een luisterend oor. In de loop der jaren groeiden ze uit tot geliefde huisartsen van het dorp.
Nu ze met pensioen gaan, worden ze overladen met bedankjes: honderden kaarten, bloemen, manden en persoonlijke brieven die hun jarenlange inzet onderstrepen. De praktijkruimte wordt straks omgevormd tot een muziekkamer; in huis liggen talloze boeken en een grote verzameling cd’s en elpees, waarmee het echtpaar zich wil terugtrekken en de tijd nemen voor lezen en luisteren. Wijnand had gehoopt dat zoon Vincent de praktijk zou overnemen, maar hij koos voor een loopbaan als verslavingsarts; voorlopig springen collega-huisartsen en waarnemers bij.
Gedurende hun loopbaan namen ze ook deel aan medicijnonderzoek in opdracht van de industrie — altijd met toestemming van patiënten — om op de hoogte te blijven van nieuwe behandelingen voor aandoeningen zoals diabetes, astma en hoge cholesterol. Ze benadrukken het belang van blijvende scholing en het persoonlijk ontmoeten van vakgenoten; dat gaat tegenwoordig vaak digitaal, wat volgens hen minder verrijkend is.
Hun advies aan jonge huisartsen: blijf langere tijd op één plek om een band met patiënten en collega’s op te bouwen. Ondanks de moeilijke perioden (weinig vakanties, zware jaren) kijken Wijnand en Sophie met tevredenheid terug op hun bijdrage aan de gezondheidszorg in Oude Pekela. Zoals Wijnand en Sophie zelf zeggen: ze voelen zich Pekelder geworden en “we gaan hier ook niet meer weg.”