How Adam Roa is Hacking Human Connection in the Algorithm Age
In dit artikel:
Adam Roa, multidisciplinair kunstenaar, filmmaker, podcastmaker van The Creative Path en spreker, heeft met zijn dichtbundel Crazy Love een werk gemaakt dat inspeelt op wat technologie niet kan bieden: een zorgvuldig opgebouwde emotionele ervaring die lezers begeleidt door liefde, verlies en herstel. In plaats van losse gedichten als tentoonstellingsstukken te presenteren, heeft Roa de bundel geordend als een doorlopend traject; de volgorde en toon van de stukken leiden de lezer van het vuur van nieuwe liefde via verlangen en breuk naar zelfontdekking en wederopbouw.
Roa past principes toe die uit ontwerppraktijken komen — wat men affectief ontwerp zou kunnen noemen — en gebruikt ritme, beeldspraak en aanraking om responsen op te roepen, niet louter om te behagen. Daardoor voelt Crazy Love minder als een verzameling teksten en meer als begeleiding: iemand die je kent de weg toont, met markeringen en stiltes die ruimte geven om te voelen. Die opzet biedt een alternatief voor de vluchtige, door algoritmes aangestuurde ervaringen van sociale media, waar veel mensen ondanks constante verbinding steeds meer leegte ervaren.
Naast de bundel ontwikkelt Roa ook cursussen en programma’s die dezelfde opbouwende methodiek volgen — stap-voor-stap oefeningen, dagelijkse praktijken en gemeenschapsvorming voor mensen die met hartzeer, creativiteit of persoonlijke groei worstelen. Het boek blijft echter het zuiverste voorbeeld van zijn aanpak: geen likes, geen metrics, maar een directe ontmoeting tussen lezer en pagina bedoeld om aandacht en reflectie te hervinden.
Crazy Love presenteert liefde niet als iets dat je alleen moet overleven, maar als een ervaring die betekenis geeft en je wereld kan laten schitteren. In de tijd van digitale eenzaamheid functioneert de bundel als een soort emotionele kaart: niet als kant-en-klare oplossing, maar als routekaart, uitnodiging en leermeester tegelijk. Het centrale idee is dat de diepste hunkering van mensen niet in code of platforms kan worden geprogrammeerd, maar in zorgvuldige taal en gedeelde aanwezigheid — woord voor woord opgebouwd, met als enige vraag om bereidheid om werkelijk te voelen.