Hondiusopvarende Dirk-Piet de Graaf: Overal stonden mensen in oliepakken met maskers op naar ons te schreeuwen
In dit artikel:
Dirk‑Piet de Graaf (78) en zijn vrouw zijn kritisch over de manier waarop de evacuatie en nazorg rond het expeditieschip Hondius zijn verlopen, nadat aan boord meerdere mensen besmet raakten met de mens‑op‑mens overdraagbare Andesvariant van het hantavirus. De Graaf zat vijf weken geleden in Ushuaia aan boord voor een expeditie; een ouder Nederlands echtpaar en een Duitse vrouw overleden, meerdere opvarenden raakten geïnfecteerd. De Graaf zegt nauw contact met het overleden echtpaar te hebben gehad, maar is tot nu negatief getest en heeft geen klachten.
Volgens De Graaf verliep de evacuatie van het schip bij Tenerife chaotisch: eerst mochten Spaanse opvarenden met beperkte bagage van boord, onder strikte maatregelen zoals gezichtsbescherming en zonnebrillen om herkenning te voorkomen. Aan boord ontstond onrust tijdens briefings; De Graaf voelde zich niet serieus genomen toen hij waarschuwde dat ook partners thuis in quarantaine zouden moeten. Hij beschrijft de ontvangst aan wal als paniekerig—mensen in beschermkleding schreeuwden, passagiers werden in bussen gedrukt en met escorte naar het vliegtuig gebracht—een ervaring die hij als een puinhoop bestempelt.
Bij terugkeer in Nederland verbeterde de procedure volgens hem: op Eindhoven Airport werden bloedtests afgenomen, droegen mensen mondkapjes en stond er een extra lange bus waar afstand werd gehouden. De Nederlandse opvarenden, maar ook platen barpersoneel van Oceanwide, werden naar huis gebracht; De Graaf landde in Den Helder en werd daar door zijn vrouw opgewacht.
Thuisquarantaine blijkt echter voor veel spanningen te zorgen. De vrouw van De Graaf vindt het onverantwoord om zonder symptomen mensen naar huis te laten gaan: asymptomatische dragers kunnen toch besmettelijk blijken, zo bleek eerder bij een Amerikaanse passagier. Ze stoort zich aan gebrek aan coördinatie en communicatie; de GGD belde haar maandagochtend maar bleek niet over het telefoonnummer van haar man te beschikken. De praktische uitvoering van de quarantaine is onduidelijk voor het paar: hun huisregels ontstaan nu ad hoc—gescheiden slapen, eigen badkamers, veel desinfectiewerk door de vrouw—en zij voelt zich opgezadeld met extra taken en onzekerheid over duur en strengheid van isolatie.
De Graaf en zijn vrouw ergeren zich ook aan het gedrag van de reisorganisatie: er zou een vrolijke reisfilm zijn gemaakt terwijl mensen ziek werden, en vlak voor evacuatie speelde aan boord per vergissing een toepasselijk macabere Spaanse wals af, wat passagiers verder van slag maakte.
De vrouw heeft uit eigen beweging veel voorzorgsmaatregelen genomen: zij houdt zichzelf grotendeels binnen, annuleert sociale activiteiten en laat familie boodschappen aan de deur zetten. Ze vindt dat strengere maatregelen—bijvoorbeeld veertien dagen quarantaine op een externe locatie voor teruggekeerde opvarenden—veel zorg zouden wegnemen en is bang dat een laks beleid het risico op verdere verspreiding verhoogt.
Kort geplaatst: een zeereis eindigde in een ernstig hantavirus‑incident met doden en besmettingen; betrokkenen ervaren chaotische evacuatie, wisselende procedures en onvoldoende communicatie, en roepen om duidelijkere, strengere quarantaine‑maatregelen om risico’s voor huisgenoten en de omgeving te beperken.
Kort contextueel weetje: de Andes‑variant van het hantavirus is zeldzaam maar ernstig en kan in tegenstelling tot veel andere hantavirussen van mens op mens overgaan, waardoor snelle, consequente isolatie en contactopsporing belangrijk zijn.