Homerus-vertaler Emily Wilson fileerde Nolans 'The Odyssey'. Toch is het een meesterwerk

In dit artikel:

Christopher Nolans verfilming van Homerus’ *Odyssee* leidt tot een felle discussie over de artistieke waarde ervan. De aanleiding is een kritische recensie van classicus Emily Wilson, die zelf bekend werd met een moderne, veelgeprezen vertaling van het epos. Ook andere intellectuelen reageerden afwijzend; een bekende schrijver liet op sociale media weten halverwege de film te zijn vertrokken en naar Monty Python te hebben verlangd.

De auteur vindt die kritiek weinig overtuigend wanneer ze afkomstig is van mensen die het culturele bereik van films als *Star Wars* of Spielbergs werk niet begrijpen of nauwelijks films hebben gezien. Wetenschapper en schrijver Joyce Carol Oates verweet Wilson bovendien dat ze Nolan op een agressieve, politieke manier aanvalt. Classicus Theo Nash stelde dat vakgenoten de film zelf moeten beoordelen, in plaats van alleen vanuit Homerus’ tekst te redeneren.

Tijdens een vertoning op 5 augustus 2026 in een IMAX-bioscoop bij het Atomium in Brussel ervaart de auteur juist de kracht van Nolans aanpak. Ruim vierhonderd bezoekers zien de film op 70mm, met een enorm scherm en moderne dialogen die de personages dichtbij brengen. De opening van de Trojaanse poorten en de verschijning van Agamemnon veroorzaken volgens de auteur een collectieve rilling. Zo wordt het bijna drieduizend jaar oude epos in de bioscoop opnieuw een meeslepend cultureel spektakel.