Hollywood haat het, het publiek omarmt het: Wat is er aan de hand met de 'Melania'-docu?
In dit artikel:
De documentaire Melania, geregisseerd en medegeproduceerd door Brett Ratner, brengt een ongebruikelijke blik op Melania Trump in de twintig dagen voorafgaand aan de tweede inauguratie van haar echtgenoot. Amazon MGM Studios betaalde naar verluidt 40 miljoen dollar voor de rechten — het hoogste bedrag ooit voor een documentaire — en Melania behield redactionele controle en invloed op montage, trailer, muziek en marketing.
De film is op locatie opgenomen, onder meer in Mar‑a‑Lago, met cinematografie van Barry Peterson en Jeff Cronenweth en een soundtrack met originele composities van Tony Neiman plus gelicenseerde nummers van artiesten als Aretha Franklin en Elvis Presley. De camera volgt haar dagelijkse routines, gesprekken en reflecties, met nadruk op haar achtergrond en haar memoires uit 2024.
Critici en publiek reageren sterk verdeeld. Professionele recensenten zijn overwegend negatief (Rotten Tomatoes criticscore 11%), terwijl het algemene publiek de film buitengewoon positief beoordeelt (publieksscore 99%); op IMDb lijkt review‑bombing voor extreem lage waarderingen te hebben gezorgd. Sommige kijkers prijzen de regie, het productie‑niveau en het intieme, ingetogen portret; anderen bestempelen de film als propaganda en wijzen op mogelijke belangenverstrengeling door de hoge aankoopprijs van Amazon. Tv‑presentator Jimmy Kimmel sprak van omkoping, maar harde bewijzen voor onrechtmatigheid ontbreken vooralsnog.
Commercieel presteerde Melania beter dan verwacht: de openingsdag leverde circa 2,9 miljoen dollar op en weekendprognoses stegen naar ongeveer 8 miljoen dollar. Publieksmetingen (CinemaScore en PostTrak) geven hoge waarderingen en een grote bereidheid tot aanbevelen. Tegelijk lieten sommige bioscopen lege zalen zien, vooral in stedelijke, vaak Democratische gebieden, terwijl vertoningen in meer conservatieve regio’s goed bezocht waren — een patroon dat de politieke polarisatie in de VS weerspiegelt.
De film kiest bewust voor een terughoudende, menselijke benadering: geen sensatie of confrontatie, maar rust en gesprekken. Daardoor functioneert Melania niet zozeer als politiek manifest maar als een geautoriseerd portret dat discussie oproept over redactionele invloed, commerciële belangen en de rol van mediaproducenten bij het vormgeven van publieke beelden.