HOERA. 25 jaar homohuwelijk in Nederland

In dit artikel:

Op 1 april 2001 zette Nederland als eerste land ter wereld het eerste homohuwelijk in het register; dat zilveren jubileum staat in dit stuk centraal. De auteur schetst het Nederland van toen — een ander politiek en cultureel klimaat — en benadrukt hoeveel er sindsdien juridisch en symbolisch is gewonnen: huwelijk voor paren van hetzelfde geslacht, openlijk homoseksuele politici en meer zichtbaarheid in de maatschappij.

Tegelijk waarschuwt het artikel dat wettelijke verworvenheden niet automatisch sociale acceptatie betekenen. Volgens de schrijver staat homoacceptatie onder druk door een mix van politieke conservatisering (verwijzend naar internationale en binnenlandse tendensen) en religieus-conservatieve stromingen. Cruciaal is de kritiek dat het meest gewelddadige anti-homo-gedrag niet zozeer komt van politiek debat, maar van straatgeweld: in Amsterdam en elders zouden vooral groepen jongeren met Marokkaanse achtergrond betrokken zijn bij incidenten zoals het bespugen en bedreigen van homostellen, slagen met stenen, groepsaanvallen, een explosie bij een woning met een regenboogvlag en structurele weigering van steun door sommige moskeeën.

De auteur hekelt het ontbreken van een openlijke benoeming van deze oorzaken door lokale bestuurders en instellingen. Als voorbeeld wordt genoemd dat Rutger Groot Wassink een rapport over daders van geweld tegen homo’s volgens de schrijver een halfjaar in de kast zou hebben laten liggen. Verder worden vergelijkbare voorvallen aangehaald in Den Haag, asielzoekerscentra en Ter Apel om het beeld van een wijdverbreid probleem te onderbouwen.

De toon is ironisch-feestelijk richting het jubileum: ondanks het succes van 25 jaar homohuwelijk sluit de tekst af met een sarcastisch gefeliciteerd aan alle homo’s — getrouwd, ongetrouwd, uit de kast of nog zoekend — en een verwijzing naar een homoseksuele stem die wél durfde te benoemen waar het probleem volgens de auteur vandaan komt.