Hoelang blijven Golfstaten toekijken voor ze zich mengen in de oorlog?
In dit artikel:
Al bijna een maand voert Iran een campagne van honderden tot duizenden drones en raketten uit tegen de Golfstaten, met doelen als olieraffinaderijen, gasinfrastructuur, havens, vliegvelden, hotels en winkelcentra. De aanvallen raken landen die jarenlang als relatief stabiel en welvarend golden en dwingen hen tot een lastige afweging: blijven zij passief of grijpen zij militair in?
Golfoverheden verdedigen zich effectief, maar raken bezorgd over de snelle uitputting van interceptiesystemen zoals de Amerikaanse Patriot-raketten: de intensiteit van de aanvallen is hoog en de aanvoer van vervangende interceptors loopt achter. In Amerikaanse media wordt veel gespeculeerd over mogelijke militaire escalatie, maar intern in Riyad, Abu Dhabi, Doha en andere hoofdsteden heerst onduidelijkheid over de uiteindelijke koers.
Hoofdredacteur Faisal Abbas (Arab News) zegt dat buitenlands beleid duidelijk heeft gemaakt dat “alle opties op tafel” liggen en dat het geduld niet onuitputtelijk is; Saudi-Arabië zou, indien noodzakelijk, kunnen terugschieten. Tegelijkertijd benadrukken andere redacteuren en analisten dat Golflanden sterk terughoudend zijn: zij onderhouden zowel nauwe veiligheidsrelaties met de Verenigde Staten als diplomatieke lijnen met Iran en willen de risico’s van uitbreiding vermijden.
Toch groeit de druk. Verschillende bronnen suggereren dat Saudi-Arabië het eerste land kan zijn om zich actief in het conflict te mengen als oliefaciliteiten, energiecentrales of ontziltingsinstallaties verder worden geschaad. Riyad heeft vorig jaar een defensiepact met Pakistan gesloten dat agressie tegen één partij als aanval op beide beschouwt, wat de dynamiek complex en potentieel gevaarlijk maakt.
Achter de schermen voeren Golflanden intensieve diplomatieke inspanningen om de oorlog te stoppen en vragen zij om een duurzame oplossing in plaats van een tijdelijk staakt-het-vuren dat de dreiging laat voortbestaan. Zoals Mina Al-Oraibi (The National) opmerkt, willen veel functionarissen geen actieve deelname, maar zij erkennen dat er een grens is aan terughoudendheid. Voorlopig is het koorddansen: verdedigen, diplomatiek druk uitoefenen en tegelijk hopen op een de-escalatie die blijvende regionale stabiliteit kan herstellen.