Hoe zal de arbeidsmarkt uitpakken voor de nieuwe generatie VMBO'ers?

In dit artikel:

De schrijfster blikt terug op haar eigen ervaring na eindexamen en beschrijft hoe haar leven zich ontwikkelde sinds ze in 1999 met moeite haar VBO‑Mavo haalde terwijl ze worstelde met depressies en de toen nog weinig bekende diagnose 22q11‑syndroom. Na school belandde ze in onzekerheid over werk en toekomst: ze probeerde verschillende baantjes via uitzendbureaus (onder meer een korte, te zware baan als voedingsassistente) en volgde later een administratieve opleiding met een plezierige stage bij een zorgkantoor. Ondanks inzet kreeg ze vaak geen vaste plek, raakte meerdere keren haar baan kwijt en zat ze werkloos bij het UWV.

Op advies van het UWV begon ze een jobcoachtraject, waarna ze in 2006 in de Wajong terechtkwam. Die uitkering bood haar de rust en veiligheid die ze nodig had om langzaam uit de depressie te klimmen; deelname aan een toneelgroep droeg bij aan herstel en zelfvertrouwen. Twintig jaar na haar eindexamen concludeert ze dat het leven voor haar anders verloopt door 22q11ds, en dat dat niet per se negatief hoeft te zijn.

De afgelopen jaren vond ze met vrijwilligerswerk nieuwe betekenis: sinds 2022 in de bibliotheek en sinds 2024 op de kinderboerderij, plus creatieve activiteiten zoals tekenlessen en intuïtief tekenen. Deze plekken geven haar waardering en energie. In plaats van te streven naar maatschappelijke status kiest ze nu bewust voor een “ladder” van compassie, begrip en liefde voor mensen en dieren — waarden die haar meer voldoening brengen dan macht of carrière.