'Hoe vermoord je eigenlijk een land?' - Theodor Holman

In dit artikel:

De columnist schetst een fel en somber beeld van Iran, de ayatollahs en hun verhouding tot de Verenigde Staten en Israël. Hij stelt dat een deel van de Iraanse bevolking zich door Amerika verraden voelt, nadat eerder vooral de Revolutionaire Garde en de geestelijke leiders met anti-Amerikaanse en anti-Israëlische leuzen de toon zetten. Volgens hem rust het regime niet op afschrikking in westerse zin, omdat de leiders en hun religieuze ideologie juist bereid zouden zijn de eigen ondergang te accepteren als dat ook de vijand vernietigt.

Daarmee koppelt hij de huidige spanningen aan bredere zorgen over kernwapens, met verwijzingen naar Iran, maar ook naar Poetin en Trump, die volgens hem eveneens minder terughoudend zijn geworden over nucleaire inzet. De auteur gebruikt de tekst ook om zijn eigen woede en neiging tot wraak te onderzoeken: hij beschrijft hoe ouderdom, machteloosheid en onmacht hem doen fantaseren over geweld tegen misdadigers en pesters, terwijl hij zichzelf nog net in toom houdt door beschaving. Uiteindelijk komt hij tot een wrange conclusie: dezelfde destructieve impulsen die hij bij zichzelf voelt, ziet hij in hardere, gevaarlijkere vorm terug bij politieke leiders die zich weinig meer aantrekken van dood en verwoesting.