NU+ | Trump laat met aanval op Iran langgekoesterde wens in vervulling gaan

In dit artikel:

In de nacht van zaterdag op zondag hebben de Verenigde Staten onder leiding van president Donald Trump drie nucleaire doelen in Iran aangevallen. Deze daad wordt gezien als de vervulling van een lang gekoesterde wens binnen de Republikeinse partij en Israël om Iran te verzwakken, met het oog op het inperken van het Iraanse atoomprogramma. Trump noemde de aanval "zeer succesvol" en stelt dat het nu tijd is voor vrede, met als doel verdere escalatie te voorkomen en Iran terug te brengen naar de onderhandelingstafel. Eerder had Iran aangegeven pas weer te willen praten over een mogelijke atoomdeal als de Israëlische aanvallen zouden stoppen.

Politicologen benadrukken dat Trump zelf mede verantwoordelijk is voor het huidige conflict, omdat hij zich tijdens zijn eerste termijn terugtrok uit de in 2015 gesloten atoomdeal van voormalig president Obama. Volgens Amerikakenner Raymond Mens voelde Trump zich na de Israëlische aanvallen gedwongen om in te grijpen om niet als zwak te worden gezien, vooral omdat hij met militaire acties had gedreigd als Iran niet zou instemmen met vrede. Hierdoor wil Trump voorkomen dat alleen Israël de eer krijgt voor het verzwakken van het Iraanse nucleaire programma.

Het conflict draait niet alleen om het kernwapenprogramma, maar ook om de bredere invloed van Iran in het Midden-Oosten. Israël beschouwt Iran als een destabiliserende factor in de regio en wil de macht van Iran verder inperken. Door de recente acties tegen door Iran gesteunde groepen zoals Hamas, de Houthi's en Hezbollah, is Israël in een sterkere positie om Iran te treffen zonder ernstige tegenmaatregelen te hoeven vrezen.

Trumps militaire ingrijpen toont een tegenstrijdigheid in zijn beloften; hoewel hij zichzelf presenteerde als vredespresident, kiest hij niet terughoudendheid en lijkt hij bereid het internationaal recht te negeren, wat volgens experts de complexiteit van zijn politieke strategie onderstreept. Toch is het onduidelijk of deze aanpak hem binnen zijn achterban populairder zal maken, aangezien een meerderheid van de Amerikanen volgens peilingen liever ziet dat het conflict diplomatiek wordt opgelost.

Opvallend is dat Europese leiders tot nu toe weinig tot geen kritiek hebben geuit op de Amerikaanse aanval, wat volgens experts als zorgelijk wordt gezien. Dit zwijgen wijst op een trend waarin internationaal recht aan betekenis inboet wanneer bondgenoten betrokken zijn, waardoor de wereld in toenemende mate lijkt te functioneren volgens het recht van de sterkste.