Hoe spirituele oase De Roos is gered door de mannen achter New York Pizza en Het Koekemannetje
In dit artikel:
Aan de rand van het Vondelpark heropent De Roos, het ooit verouderde theehuis en spirituele centrum, na een ingrijpende restauratie. Het monumentale dubbelpand met serre, bibliotheek, yogazaal en zelfs een oud Tibetaans deurtje werd gered uit een faillissement en een dreigende toekomst als ketengym door vader en zoon Philippe en David Vorst — de eerste medeoprichter van New York Pizza, de tweede eigenaar van Het Koekemannetje. Zij namen het gebouw over, staken er veel tijd en geld in en transformeerden het zowel bouwkundig als organisatorisch tot een eigentijdse, laagdrempelige plek voor bezinning en welzijn.
De hernieuwde De Roos huisvest een yogaschool (waaronder meditatieve yin-yogalessen), een reformer-pilatesstudio, een opgietsauna, lesruimtes voor de School voor Praktische Filosofie, een restaurant met een bewust menu en een plasticvrije winkel met mineralen, etherische oliën en andere spirituele artikelen. Kleine details — zoals wasbakken die zijn gemaakt van klankschalen en een ingang van zoutkristal — benadrukken de combinatie van esthetiek en spiritualiteit. Tegelijk blijft er een appartement in het pand, en sommige ruimtes zijn bedoeld voor verhuur aan retraites of spirituele beoefenaars.
De aanleiding voor de ingreep was tweeledig: De Roos stond stil en miste aansluiting bij jongere generaties, terwijl maatschappelijke signalen zoals oplopende burn-out- en depressiecijfers en lange wachttijden in de GGZ volgens de initiatiefnemers de noodzaak van toegankelijke plekken voor mentale rust vergroten. David, die als kind al kwam en later terugkeerde als bezoeker, zag ruimte om het centrum relevant te maken voor mensen die willen “hun vingers en tenen dippen” in spiritualiteit zonder in de stereotiepe, stoffige yogawereld of de oppervlakkigheid van sociale media terecht te komen. Philippe benadrukt dat het project ook een manier is om iets terug te doen voor de stad; financieel rendement staat niet centraal: De Roos is bewust als stichting opgezet en de renovatiekosten liepen flink hoger dan gepland.
De verbouwing was ingrijpend en tijdrovend: verwaarloosde plafonds, versleten vloeren en slecht ingedeelde ruimtes moesten aangepakt worden. De laatste steigers zijn kort voor de heropening verwijderd; het terras en bewegwijzering worden nog afgemaakt. De Vorsts erkennen dat ze hun investering waarschijnlijk niet volledig terugverdienen, maar zien waarde in het sociale en culturele effect.
De nieuwe formule richt zich expliciet op bereikbaarheid: niet alleen op ervaren spirituelen, maar ook op mensen die nieuwsgierig zijn of behoefte hebben aan rust en herstel. Tegelijk willen de beheerders het karakter van de plek beschermen — telefoons worden bijvoorbeeld in doosjes opgeborgen om afleiding te beperken — en vermijden ze dat het alleen een Instagram-attractie wordt. Met deze mix van erfgoedrestauratie, moderne welzijnsactiviteiten en een maatschappelijke missie wil De Roos uitgroeien van een lokaal geheim tot een relevante, eigentijdse oase in het hart van Amsterdam.