Hoe leert international Suzy voor zichzelf opkomen als ze zich klem voelt staan tussen twee culturen? | Column Froukje Jackson
In dit artikel:
Als noordeling met Friese roots beschrijft de columnist eerst persoonlijke ervaringen met naamuitspraak in het buitenland: haar eigen naam Froukje klinkt in Nederland vertrouwd, maar levert vaak misverstanden op bij niet-Nederlanders. Die observatie vormt de inleiding op een casus uit de spreekkamer.
De patiënt, “Suzy”, is een Koreaanse promovenda/onderzoeker aan de Rijksuniversiteit Groningen. Ze werkt graag en goed, maar loopt vast op een cultuurclash tussen Oosterse en westerse normen op de werkvloer. In haar thuisland is hiërarchie sterker verankerd: leidinggevenden geven richting en werknemers volgen, zonder veel tegenwoordigheid of het openlijk aangeven van grenzen. In Nederland daarentegen wordt van onderzoekers verwacht dat ze zelfstandig keuzes maken, discussiëren met begeleiders en kritisch terugpraten. Suzy kreeg vaak te horen dat ze “voor zichzelf moet opkomen”, maar zij is niet alleen onwennig met die manier van communiceren; ze weet ook niet goed hoe dat concreet te doen.
Die mismatch leidde tot oplopende frustratie: Suzy probeerde alle feedback passief te verwerken, wat veel energie kostte en haar onderzoeksresultaten niet altijd vooruit hielp. Tijdens het intakegesprek besloten behandelaar en cliënt eerst aandacht te geven aan haar innerlijke signalen: herkennen wanneer iets ‘niet klopt’, waar spanning of twijfel begint en die gevoelens onder woorden brengen. Het behandeladvies is praktisch en stapsgewijs: oefenen met benoemen van ongemak, vervolgens kleine stappen zetten om dat met begeleiders te delen, zodat ze meer rust krijgt in haar werk en geleidelijk steviger komt te staan in haar rol als onderzoeker.
De column sluit met een lichte, herkenbare anekdote over taalbarrières: Suzy weet niet hoe ze de naam van haar psycholoog moet uitspreken om een vervolgafspraak te maken — een klein voorval dat de grotere thematiek van culturele en linguïstische aanpassing illustreert. De casus belicht hoe academische verwachtingen en culturele achtergrond kunnen botsen, en hoe therapie kan helpen bij het ontwikkelen van praktische assertiviteitsvaardigheden in een andere sociale context.