Hoe kalf Ollie in Nederland terechtkwam (ondanks alle goede voornemens)
In dit artikel:
Op 6 maart werd bij een melkveebedrijf vlak bij Dublin een zwartbont kalfje geboren bij koe Vicky. De boer gaf het mannelijke kalf de naam Ollie en registreerde hem — opvallend, want stiertjes van het melkras krijgen vaak geen naam en verdwijnen snel van de boerderij. Ollie is één van de duizenden jonge stiertjes die dit jaar vanuit Ierland naar Nederland werden geëxporteerd voor de kalfsvleesindustrie.
De NOS volgde in totaal 11.000 kalfjes die ondanks eerdere beloftes vanuit de sector toch werden verscheept. Ollies reis begon eind maart. Waardoor en precies wanneer hij op een vrachtwagen werd geladen is niet openbaar: Nederland en de publieke journalistiek hebben geen directe toegang tot de minutieuze transportdatabases van Ierland. Met veerdienstroosters en bootstatistieken kon worden gereconstrueerd dat de vrachtwagen waarschijnlijk op 30 maart doorreed naar een commerciële veerboot naar Frankrijk. Voor vertrek kreeg Ollie nog een laatste portie melk; tijdens de overtocht is voeren praktisch onmogelijk omdat vrachtwagens vol staan, speciale melkapparatuur ontbreekt en melk warm moet zijn.
De gecombineerde in- en uitlaadtijden plus de boottocht (circa 19 uur) betekenen dat jonge kalfjes vaak ongeveer 24 uur zonder melk doorbrengen. Ierland ziet dat niet als overtreding van Europese regels omdat voeding onderweg niet “noodzakelijk” zou zijn voor overleving; de Europese Commissie stelt echter dat de wetenschappelijke richtlijn — voedingen minimaal elke twaalf uur — gevolgd zou moeten worden. Bij aankomst in Cherbourg (waarschijnlijk 31 maart) kregen Ollie en zijn soortgenoten opnieuw te drinken en werden daarna naar Nederland vervoerd. Ollie arriveerde vermoedelijk op 1 april bij een veehouderij in de buurt van Meppel en zal naar verwachting over een halfjaar geslacht worden; het merendeel van het kalfsvlees wordt geëxporteerd binnen Europa en daarbuiten.
Er bestaan uiteenlopende schattingen van de totale reistijd: staatssecretaris Erkens noemde ongeveer 36 uur, terwijl wetenschappelijk onderzoek — uitgevoerd met medewerking van de industrie — rekent op 50 tot 80 uur. Handhavende actie is moeilijk: bevoegdheid op de boot is onduidelijk, Ierse vervoerders laten boetes uit Nederland soms ongemoeid en Ierland werkt niet soepel mee. Zelfs in Ierland zelf erkent de chief veterinary officer dat "er een legitieme vraag kan worden opgeworpen of het welzijn van kalveren kan worden verbeterd als ze onderweg worden gevoed."
Ondanks kritiek van de EU, zorgen over dierenwelzijn en eerdere sectorafspraken veranderde er niets: minstens 10.968 mannelijke kalfjes staken dit jaar de Ierse Zee en Het Kanaal over zonder de aanbevolen voedingsintervallen. De zaak toont de spanning tussen economische efficiëntie in de kalfsvleesketen, handhavingsproblemen over grenzen heen en groeiende zorgen over het welzijn van zeer jonge dieren tijdens internationaal transport.