Hoe houden jullie het vol zonder vervolging?

In dit artikel:

De passiebloem, die de schrijfster in oktober nog volop ziet bloeien, brengt haar aan het denken over vervolgde christenen. De plant zoekt voortdurend houvast, groeit ondanks snoei en vorst verder en verspreidt zich steeds opnieuw. Ook de naam verwijst naar lijden: het Latijnse woord „passio” betekent lijden of ondergaan.

Door haar betrokkenheid bij SDOK ontmoette Monica Nieuwenhuijse-Thijsen christenen die hun geloof onder zware druk belijden. In Vietnam waarschuwde ze predikant Luke, wiens leven gevaar liep, om geen onnodige risico’s te nemen. Zijn antwoord maakte duidelijk dat hij zich geroepen voelde openlijk voor Christus uit te komen. Helen uit Eritrea werd gemarteld en opgesloten in een zeecontainer, maar bleef zingen om andere gevangenen te bemoedigen. Ahn werd als zestienjarige gearresteerd en mishandeld. Hoewel ze bang was, zweeg ze niet over Jezus, omdat ze Zijn lijden wilde delen.

In deze ontmoetingen zag de schrijfster geloof, hoop, liefde, vrijmoedigheid en blijdschap, ondanks diep verdriet. De vervolgde christenen blijven het Evangelie delen omdat het lot van anderen voor hen zwaar weegt. Dat vormt een scherp contrast met de kerk in Nederland, waar gelovigen volgens haar soms opgaan in discussies en comfortabel leven zonder oog voor mensen die verloren dreigen te gaan.

Een beeld van mensen aan een overvloedig gedekte tafel, terwijl anderen rondom hen in een woeste zee vallen, verbeeldt die onverschilligheid. De schrijfster verbindt dit met Jezus’ gebed om eenheid onder Zijn volgelingen, zodat de wereld zou geloven. Een vervolgde christen vroeg haar daarom hoe Nederlandse christenen het zonder vervolging volhouden en zei dat zij voor hen bidden. De passiebloem blijft haar zo niet alleen herinneren aan de Schepper, maar stelt ook de vraag waar haar eigen geloofspassie ligt — en of die misschien door gemak en lauwheid is verdwenen.