Hoe gaat het nu met Matthijs en Valeska? Hun Surinaamse dierenopvang stroomt vol
In dit artikel:
Dit artikel hoort bij de Ik Vertrek-uitzending van 29 mei 2026. Matthijs en Valeska zijn verhuisd naar het regenwoud van Suriname om daar een wildlife sanctuary op te bouwen voor gewonde en verwaarloosde dieren. Wat begon als een bouwproject is uitgegroeid tot een werkende opvang met vrijwilligers die vaak langer blijven dan gepland; sommigen verlengen hun verblijf tot twee maanden. De stichting is inmiddels ook erkend als leerbedrijf voor mbo-opleidingen in dierenverzorging, waardoor het aantal aanmeldingen blijft groeien.
De opvang is nog in opbouw: er worden duurzame verblijven neergezet, er komt een dierenziekenhuis en quarantainefaciliteiten en ook hun eigen huis moet nog worden afgewerkt. Omdat de verblijven robuust en tijdrovend zijn, ontstaat langzaamaan meer capaciteit om nieuwe dieren op te vangen — iets dat hard nodig is door de aanhoudende instroom.
Recent binnengekomen dieren zijn onder meer een kapucijnaap die uit erbarmelijke omstandigheden werd gered en nu in een ruim nieuw verblijf herstelt, en binnenkort een jonge waterbuffel met de naam Willem. Het capibara-verblijf is bijna klaar. De pekari’s hebben een ruim gebied van circa 200 m² met modderpoel gekregen en doen het uitstekend; een eerder verzwakte uil is volledig hersteld en vrijgelaten. Pini, hun kat, konden ze ondanks grote zoekacties niet terugvinden. Lancehead-slangen (lanspuntslangen) komen in de omgeving vaak voor.
Het dagelijkse ritme is aangepast aan het regenwoud: beginnen rond 06:30, gezamenlijke voer- en maaltijdtijden, daarna medische zorg, bouw- en rehabilitatiewerk en begeleiding van vrijwilligers. Rond 19:00 valt het donker en hebben ze vaak nog tijd om het bos in te gaan. De klimatologische omstandigheden en het natuurritme bevallen hen goed; tegen de bureaucratische uitdagingen weten ze zich steeds beter te verweren. Ze missen hun kinderen, maar houden regelmatig contact via videobellen.
Toekomstplannen richten zich op rijpe fruitbomen, een stabiele vrijwilligersgroep en een grotere educatieve rol — vooral het betrekken van lokale kinderen bij natuur- en wildlife-educatie staat hoog op de agenda. Als extra context: sanctuaries als deze spelen een belangrijke rol bij het tegengaan van illegale handel en het bieden van herstelkansen aan wild dieren in gebieden met veel biodiversiteit zoals Suriname.