Hoe gaat het nu met de familie Verheijen uit Ik Vertrek? Opnieuw op de proef gesteld in Spanje
In dit artikel:
Arrie en Simoon Verheijen verhuisden met dochter Daantje naar Spanje om hun droom waar te maken: een gastenverblijf waar mensen mét en zonder zorgvraag onbezorgd kunnen vakantie vieren. Ruim een jaar na de verhuizing gaat het werk goed—de bezetting ligt rond de 70% en er zijn boekingen tot het einde van het jaar—maar het traject kende ook zware momenten.
In november 2025 scheurde Arrie zijn achillespees, waardoor bouw- en kluswerk stilvielen. De operatie werd gevolgd door langdurige wondklachten en meerdere antibioticakuren; nog steeds gaan ze wekelijks voor controles naar het ziekenhuis. Het herstel dwong hen tempo en plannen aan te passen, maar ze pakken werkzaamheden nu stap voor stap weer op.
Het gastenverblijf bereikt precies de doelgroep die ze voor ogen hadden: zorgintensieve kinderen en volwassenen. Dankzij voorzieningen als een zwembadlift, hoog-laagbedden, een tillift en aangepaste douchestoelen kunnen ouders hun rol deels uit handen geven en echt ontspannen. Veel gasten huren daarnaast daadwerkelijke zorg in; Simoon werkt daarom regelmatig in het benedenappartement. Om financiële zekerheid te houden, reist Simoon maandelijks nog naar Nederland voor werk.
Privé gaat het goed met dochter Daantje: ze zit op het voortgezet onderwijs, kreeg een Student Award voor inzet en sociale vaardigheden, is gestopt met hockey en voetbalt in een meisjeselftal. Ze heeft ook een klein bakkerijtje op het terrein waar gasten pannenkoeken, taarten en milkshakes kunnen bestellen. De familiebanden blijven sterk: andere kinderen en kleinkinderen bezoeken geregeld.
Door Arries blessure en de lichamelijke achteruitgang heeft hij zijn vroegere bedrijf definitief afgesloten en al zijn materiaal verkocht. Dat afscheid was moeilijk, maar bracht ook rust. Een concrete wens voor de toekomst is de aanschaf van een rolstoelbus; daarmee willen ze eigen transfers en uitstapjes voor gasten organiseren. Financieel en organisatorisch sparen ze daarvoor.
Terugkijkend zien ze dat sommige keuzes anders hadden gekund—bijvoorbeeld wachten op een definitieve bouwvergunning of ruimere aanpassingen—maar overheerst dankbaarheid en trots. Ze hopen de komende vijf jaar onder de Spaanse zon te blijven en hun verblijf verder te laten groeien als veilige plek voor gezinnen met zorgbehoefte. Ondanks nieuwe tegenslagen voelen ze zich thuis en standvastig.