Hoe durft de Protestantse Kerk te beweren dat er in Israël en Palestina 'lijden is aan beide zijden'
In dit artikel:
Op vrijdag 20 maart sprak een Joodse, seculiere spreker in Utrecht het publiek toe tijdens een protest bij het Dienstencentrum van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Hij bekritiseerde het kerkbestuur scherp omdat dat volgens hem onvoldoende stelling neemt tegen de langdurige onderdrukking van Palestijnen en te veel vasthoudt aan het idee van “lijden aan beide zijden”. De aanwezigen hadden eerder in koor “luister écht” geroepen richting het gebouw; de spreker zei dat de leiding van de PKN vooral naar zichzelf moet luisteren en haar eigen morele uitgangspunt — gelijkwaardigheid van alle mensen — weer serieus moet nemen.
De spreker verwierp het afwegen van slachtoffers als onevenwichtig en cowardly: kerkelijk leiders zouden uit angst voor uitsluiting door zionistische organisaties terughoudend handelen en daardoor fouten uit het verleden herhalen. Hij verweet PKN ook dat delegaties die Israël en Palestina bezochten kennelijk niets nieuws hebben geleerd en bij terugkeer nog steeds de neutraliserende boodschap verkondigen.
Daarnaast hekelde hij de organisatie Christians for Israel en soortgelijke groepen, die volgens hem het christendom misbruiken om politiek zionistische doelen te steunen en daarmee de essentie van christelijke moraal verraden. Hij riep de PKN op deze stromingen resoluut buiten de kerkorde te plaatsen en duidelijk te kiezen in plaats van te “verbinden” tot er niets meer van samenhang overblijft.
De spreker positioneert zichzelf duidelijk aan de kant van universele mensenrechten, met name de volledige burgerlijke en politieke rechten van Palestijnen. Zijn motivatie ontleent hij niet aan christelijke ethiek maar aan de geschiedenis van het Joodse volk en aan zijn eigen familieverleden: geboren in 1950, opgroeiend in de schaduw van vervolging en moord, wat hem tot een overtuigd anti-zionist heeft gemaakt. Hij verklaarde dat hij niet wil meewerken aan vervolging van Palestijnen en dat hij zich zal verzetten, hoe klein zijn invloed ook is.
Hij sloot met de hoop dat de symbolische steentjes die deelnemers hadden neergelegd bouwstenen mogen zijn voor een rechtvaardigere toekomst en eindigde met de kreet “Viva Palestina!”