Hoe de openingsceremonie van de Spelen een catwalk is geworden
In dit artikel:
Miljoenen kijkers zullen de komende weken niet alleen naar sportprestaties kijken tijdens de Olympische Winterspelen, maar ook naar de kleding van de atleten. Vanavond lopen teams tijdens de openingsceremonie in Milaan het stadion binnen in zorgvuldig gekozen teamtenues — een trend die de afgelopen jaren sterker is geworden, deels sinds modehuis Ralph Lauren in 2008 kleding voor het Amerikaanse team ging ontwerpen.
Modejournalist Susan Sjouwerman ziet kleding steeds meer als onderdeel van nationale branding: landen willen niet alleen medailles, maar ook een herkenbaar imago uitstralen. Met outfits kun je identiteit, geschiedenis en ambachten communiceren, en dat doen sommige landen extra overtuigend.
Publiekslieveling Mongolië koos voor het binnenlandse merk Goyol Cashmere en liet zich inspireren door ceremonies en gewaden van Mongoolse krijgers uit de 13e–15e eeuw; kasjmier refereert aan eeuwenoude koudetolerantie en oogst waardering op sociale media. De Verenigde Staten blijven samenwerken met Ralph Lauren; dit keer is het image van knusse Amerikaanse gezelligheid met veel wit, patroontjes, de olympische ringen en de vlag zichtbaar. Atleten konden mee beslissen over de designs.
Klein maar symbolisch opvallend is Haïti: hoewel het maar twee sporters stuurt, zijn de outfits kleurrijk en verwijst een rood paard naar onafhankelijkheid. Ontwerpster Stella Jean wilde aanvankelijk de revolutionair Toussaint Louverture afbeelden, maar dat stuitte op het IOC-verbod op politieke symbolen. Canada koos juist voor functionaliteit via Lululemon: pufferjassen en gevoerde broeken met esdoornbladmotiv. Spanje toont zich ingetogen in rood-geel.
Nederland defileert in Fila tijdens de openingsceremonie; voor de officiële huldiging thuis is Denham gekozen — denim-geïnspireerd, veel blauw en oranje, sportief en casual. Sjouwerman hoopt dat Nederland in de toekomst misschien nog een keer met een ontwerp komt dat raakt aan traditionele klederdracht, zoals andere landen nu doen.
Kortom: de Spelen zijn naast sportmanifestatie ook een podium geworden voor mode en nationale verhalen, met regels van het IOC die politieke boodschappen beperken.