Hoe Betsy (56) met theater eenzaamheid oplost in een aardappelschuur in haar geboortedorp Annen

In dit artikel:

Betsy Torenbos (56) maakt een intieme locatievoorstelling, Je bent hier, mijn liefste, in een oude aardappelschuur aan De Hullen, zuidoostelijk van Annen — vlakbij de plek waar ze geboren is. De voorstelling, die twee weekenden in juni wordt gespeeld (18–21 en 25–28 juni, De Aardappelschuur, aanvang 19.30 uur; matinees op 21 en 28/6), koppelt professioneel acteren aan lokale betrokkenheid: acteur Joop Wittermans (79), de jonge zangeres/actrice Sanne Bouma (25) en een spontaan gevormd ouderenkoor uit de regio dragen het stuk.

In het verhaal ontmoeten Anna (Bouma), een jonge vrouw die recent meerdere grootouders verloor en ook een relatiebreuk ervaart, en Han (Wittermans), een oudere man die zijn geliefde heeft verloren, elkaar in de schuur. Ze zoeken troost in muziek en gesprek; het thema is het doorbreken van eenzaamheid en het gezien worden door de ander. Torenbos bouwt voort op haar eerdere werk Paradijs Aa en Hunze, waarin ze ook met MantelzorgNL en welzijnsorganisatie Impuls samenwerkte om eenzaamheid bespreekbaar te maken. Veel koorleden en medewerkers kwamen via die lokale welzijnsorganisatie binnen — mensen die aanvankelijk onzeker waren, maar snel groeiden in zelfvertrouwen tijdens de repetities.

Muziek is cruciaal: Bouma begeleidt zichzelf, aan haar zijde vibrafonist Jacobo Pisapia en toetsenist Pjotr Jacobs; componist/arrangeur Bob Zimmerman schreef speciaal materiaal. Een vertaling van Shakespeares Sonnet 66 door Bas Belleman is verwerkt in de tekst van Lars Koning en fungeert als spiegel op misstanden en levensmoeheid, tegenover de reden om door te leven: de geliefde. Vanwege de corona-ervaring uit Torenbos’ vorige productie is het koor deels een ‘fluisterkoor’ gebleven — zingen in fluistertoon als stilistische keuze en herinnering aan de restricties van toen.

De productie is bewust locatiegebonden: er ligt een speelvlak van groen vilt, er hangt een schommel met aardappels en centraal staat een zware houten kist — de doodskist die Torenbos’ vader ooit voor haar maakte — als symbool van naderend einde en levenscyclus. Kleine Japanse inspiratieelementen verschijnen in de choreografie van het koor, dat zich met lange dunne stokken beweegt; Torenbos noemt Japan als terugkerende voorkeur in haar werk.

Productieproces was niet zonder tegenslag: Torenbos heeft weinig ervaring met locatietheater en een vrachtwagen belandde tegen een viaduct terwijl stoelen werden aangeleverd. Ook vertraagde het overlijden van haar partner en regisseur Johan Doesburg de voortgang; de voorstelling werd uiteindelijk naar de vroege zomer verplaatst, iets wat Torenbos nu juist prettig vindt vanwege het landschap.

Praktische informatie en kaarten via be-wonder.com. De voorstelling komt voort uit Torenbos’ zoektocht naar verbinding in rouw en ouderdom, met een mix van professionele makers en lokale deelnemers die samen de ongeschreven norm van haar werk belichamen: samen, verbonden, niet alleen.