Hoe Andries Noppert bij Oranje opeens in de wereld van luxe en penaltykunde belandde. Én besloot de orders van Van Gaal te negeren
In dit artikel:
Andries Noppert, de bijna twee meter lange doelman van sc Heerenveen, maakte in 2022 een stormachtige opkomst: van tweede keeper bij Dordrecht naar onverwachte WK-selectie onder Louis van Gaal en uiteindelijk basisspeler bij Oranje in Qatar. Van Gaal, die strafschoppen bij eerdere eindtoernooien als cruciaal bestempelde, had voor het WK een specialist, Peter Murphy, ingehuurd om met een wetenschappelijke methode keepers te trainen om penaltynemers te beïnvloeden. Murphy werkte met profielen van ‘horizontale’ en ‘verticale’ schutters en testte diverse keepers op reactievermogen, sprongkracht en reikwijdte; Frans Hoek moest de techniek op het veld invoeren: niet gokken, maar snel reageren.
Noppert doorliep die trajecten maar bleef sceptisch over de methode. Hoewel hij tijdens de trainingen goed presteerde en in de groepsdynamiek opbloeide — zijn collega’s, met name Virgil van Dijk, boden steun en praktische aanwijzingen — hield hij zijn eigen ideeën over penalty’s. Twee dagen voor de kwartfinale tegen Argentinië, toen de druk het hoogst was, liet hij in het spelershotel in Doha stiekem Pasveer en Bijlow, de andere twee doelmannen, lijsten maken met de voorkeurshoeken van de Argentijnse strafschopnemers. Hij vertelde de staf niet dat hij van plan was een ander plan te volgen.
In de wedstrijd tegen Argentinië kregen de Oranje-doelmannen de ultieme test: na 120 minuten stond het 2-2 en moest de wedstrijd beslist worden vanaf de penaltystip. Murphy en Hoek verwachtten dat Noppert volgens de aangeleerde beïnvloedingsmethode zou proberen de nemers uit hun spel te halen. Noppert koos echter anders: hij gokte en dook vroeg, handelde grotendeels uit gevoel en week af van de gezamenlijke tactiek. Dat pakte desastreus uit — Emiliano Martínez stopte twee penalties en Nederland werd uitgeschakeld. De beelden toonden ook dat Noppert sommige door Murphy geadviseerde afleidingsbewegingen niet uitvoerde.
De nasleep was pijnlijk en publiek. Murphy concludeerde na analyse dat er gedurende de reeks veel was misgegaan en dat Nopperts vroege beslissingen neerkwamen op gokken. Van Gaal en Frans Hoek voelden zich verrast en teleurgesteld: ze hadden veel tijd gestoken in voorbereiding en verwachtten dat de keepers het plan zouden volgen of in elk geval zouden bespreken als ze wilden afwijken. Noppert zelf keek later met spijt terug; hij baalde dat hij niet nog consequenter zijn eigen gevoel had gevolgd en vond dat hij in die cruciale momenten meer bij zichzelf had moeten blijven.
Privé en professioneel ondervond Noppert snelle veranderingen: lokale heldenstatus in Joure, commerciële druk tijdens de terugkeer, en veel media-aandacht. Thuis liet hij de datum van zijn Oranjedebuut in het Arabisch tatoeëren. Terug bij Heerenveen kampte hij met fysieke problemen, een overstap naar een grote club kwam er niet van; na aflopende interesse en enkele gesprekken tekende hij in september 2023 een verbeterd contract tot 2027 bij Heerenveen. Zijn Oranje-loopbaan bleef beperkt tot de vijf wedstrijden die hij op het WK speelde.
Jaren later, in 2026, herhaalden betrokkenen hun visies: Van Gaal vond dat Noppert had moeten aangeven dat hij van het plan wilde afwijken en vond het “heel teleurstellend” dat de keepers een eigen koers volgden op het cruciale moment. Hoek stelde dat hij wel degelijk met Noppert over de methode had gesproken en dat er tijdens het toernooi geen expliciete melding was dat Noppert wilde afwijken. Sc Heerenveen’s technisch manager Johan Hansma gaf in 2026 aan dat Noppert transfervrij mocht vertrekken en dat hij een goede kans verdiende op een volgende stap.
Kort samengevat draait dit verhaal om de botsing tussen een collectief, door wetenschap onderbouwd wedstrijdplan en de individuele intuïtie van een keeper onder immense druk. Noppert werd het symbool van die spanning: van onwaarschijnlijke opgang naar de wereldtentoonstelling tot een pijnlijk beslissende avond waarin een andere aanpak en communicatiegebrek Oranje kostte wat mogelijk het beste WK-resultaat had kunnen worden.