Massadonor Simon al bijna tien jaar bekend bij instanties, maar niemand greep in

In dit artikel:

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) en de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) wisten al in 2017 dat spermadonor Simon bij zeer veel gezinnen kinderen verwekte. Ze bespraken de zaak destijds met het ministerie van Volksgezondheid (VWS), maar waarschuwden de betrokken ouders niet. Daardoor kon Simon nog jaren doorgaan met doneren.

Simon, die inmiddels 43 jaar is, zegt minstens 199 kinderen te hebben verwekt; onderzoek van getroffen moeders kwam uit op minimaal 121. Hij was vijftien jaar actief als donor, zowel via internet en privécontacten als via zeven fertiliteitsklinieken. Vrouwen namen hem daar mee als zogenoemde eigen donor, in de veronderstelling dat hij slechts enkele gezinnen hielp.

Uit interne stukken blijkt dat het ministerie, de IGJ en de NVOG in augustus 2017 al overlegden na meerdere meldingen over massadonoren. Het ministerie overwoog een groot onderzoek, maar demissionair minister Edith Schippers liet dat achterwege omdat er volgens haar geen duidelijke wettelijke basis was om donorinformatie van klinieken centraal te koppelen. Ambtenaren zagen juist een zwaarwegend belang voor moeders en donorkinderen. Ook het landelijke register Cdkb besloot niet langer per donor te controleren hoeveel kinderen waren verwekt. Simon kon daardoor blijven doneren en werd later zelfs betrokken bij de evaluatie van de donorwet.

De NVOG vindt nu dat klinieken vrouwen die via hen met Simon zwanger werden alsnog moeten informeren. Massadonoren kunnen voor kinderen grote psychologische en sociale problemen veroorzaken, zoals onzekerheid over tientallen halfbroers en -zussen en risico’s bij relaties zonder DNA-test. Sinds 2025 geldt in klinieken een maximum van twaalf gezinnen per donor; eerder was een grens van 25 kinderen slechts een richtlijn. Vooral privé-donaties blijven moeilijk te controleren.

D66, VVD, CDA en oppositiepartij Pro eisen opheldering van minister Sophie Hermans. Kamerleden vragen daarnaast om volledige openheid, betere registratie van privé-donaties en een steunpunt voor betrokken gezinnen. VWS ziet voor zo’n steunpunt geen noodzaak. Stichting Donorkind noemt het onbegrijpelijk dat instanties jarenlang niet ingrepen en stelt dat de rechten van ouders en kinderen onvoldoende zijn beschermd.