Hij werkte jarenlang voor de WHO. Nu onthult hij wat er achter de schermen gebeurt

In dit artikel:

In de podcast Based sprak de Australische senator Alex Antic met dr. David Bell, voormalig medisch functionaris van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Bell stelt dat de organisatie sterk is verschoven van de aanpak van basisproblemen zoals gebrekkige sanitaire voorzieningen, malaria en tuberculose naar een agenda waarin vaccins en farmaceutische producten centraal staan. Volgens hem komt een groot deel van de WHO-financiering inmiddels van private partijen, waaronder de Gates Foundation en Gavi, waardoor donoren volgens hem te veel invloed hebben op de prioriteiten.

Bell betoogt daarnaast dat de financiële afhankelijkheid van media van farmaceutische adverteerders bijdraagt aan sensationele berichtgeving over nieuwe ziekte-uitbraken. Volgens hem wordt angst commercieel benut om de vraag naar vaccins, waaronder mRNA-vaccins, te vergroten. Hij noemt de coronamaatregelen buitenproportioneel en stelt dat lockdowns, uitgestelde zorg en omstreden behandelprotocollen uiteindelijk meer schade dan gezondheidswinst hebben veroorzaakt. Deze beweringen worden in het artikel niet onafhankelijk onderbouwd.

Ook uit Bell zorgen over mRNA-technologie. Hij verwijst naar eerdere problemen in dierproeven en waarschuwt dat de langetermijneffecten van de gebruikte lipide nanodeeltjes op vruchtbaarheid nog niet bekend zijn. Volgens hem kan daarover pas over tien tot twintig jaar duidelijkheid bestaan; het artikel geeft geen wetenschappelijke verificatie van deze risico-inschatting.

Over het WHO-pandemieverdrag zegt Bell dat de oorspronkelijke plannen om landen sterker aan de WHO te binden aanzienlijk zijn afgezwakt. Hij waarschuwt wel voor het nog besproken PABS-mechanisme, waarmee landen ziekteverwekkers en genetische gegevens zouden delen voor de ontwikkeling van vaccins. Vooral armere landen vrezen volgens hem dat rijke landen en farmaceutische bedrijven hiervan profiteren zonder eerlijke opbrengstdeling.

Bell roept mensen op gezondheidsbeleid niet blind te volgen, maar informatie kritisch te toetsen aan medische ethiek, individuele toestemming en het principe om geen schade te veroorzaken. Zijn kritiek richt zich op de verwevenheid van internationale gezondheidsorganisaties, overheden, media en de farmaceutische industrie.