Hier aan de Nieuwendijk zat het café van Tante Leen, die bedankte voor de eer om mee te doen aan het Songfestival

In dit artikel:

Helena Polder (geboren 28 januari 1912), beter bekend als Tante Leen, wees in 1968 het aanbod af om Nederland op het Eurovisie Songfestival in Londen te vertegenwoordigen. Vanaf haar woning boven Café Royal aan de Nieuwendijk — dat ze sinds 1960 samen met echtgenoot Bram Jansen runde — zei ze tegen een verslaggever van Het Parool: “Nee, schat daar heb ik geen tijd voor.”

Tante Leen was een icoon van het Amsterdamse levenslied: haar carrière begon pas op 43‑jarige leeftijd toen ze als schoonmaakster meedeed aan een talentenjacht voor de stem van de Jordaan. Ze brak door naast Jantje Musscher (Johnny Jordaan); samen brachten zij het Jordaanlied nationale bekendheid en verkochten ze honderdduizenden platen. Haar grootste succes kwam met nummers als Hand in hand en Oh Johnny.

Naast tijdgebrek noemde ze praktische bezwaren: ze had geen muziektheorie geleerd, las geen bladmuziek en sprak geen Engels — factoren die het winnen en de bijbehorende verplichtingen, zoals een buitenlandse tournee en contractuele verplichtingen, bemoeilijkten. Bovendien gaf ze de voorkeur aan het ongedwongen zingen achter haar eigen toog en stelde haar lokale leven en werkelijke inkomsten boven internationale roem. Haar besluit toont hoe trouw ze bleef aan haar buurt, routine en onafhankelijkheid, ondanks landelijke bekendheid.