Het Verhaal dat schuurt en prikt

In dit artikel:

Tijdens de eerste cursusdag Verhalen vertellen aan de Vertelacademie oefent Monica Nieuwenhuijse-Thijsen met een groep onbekenden hoe je verhalen overtuigend brengt. De deelnemers vertellen onder meer over hun naam en leren werken met personages, perspectieven, stiltes en lichaamsoefeningen. De schrijfster merkt dat verhalen al eeuwenlang een belangrijke manier zijn om mensen te raken en een boodschap begrijpelijk te maken. Ze denkt terug aan meester Pruim, die zijn leerlingen vroeger geboeid liet luisteren naar verhalen en steevast op een spannend moment door de schoolbel werd onderbroken. Volgens haar kan het verdwijnen van zulke mondelinge verhalen mede verklaren waarom jongeren minder lezen.

Op de vierde en laatste cursusdag vertelt iedereen een bestaand kort verhaal vanuit een gekozen perspectief. Nieuwenhuijse-Thijsen kiest voor het perspectief van een Romeinse centurio die betrokken is bij de kruisiging van Jezus. De soldaat is gewend aan de dood, maar raakt ontwricht door Jezus’ houding: Hij reageert niet met angst of wraak, maar met vergeving en mededogen. Na Jezus’ dood en de aardbeving erkent de centurio Hem als de Zoon van God. De verteller vraagt zich af of hij, door mee te werken aan de kruisiging, de liefde zelf heeft gedood.

Haar voordracht maakt indruk en ontroert enkele cursisten, maar roept ook discussie op. Sommigen vinden het gewaagd dat ze juist dit religieuze verhaal kiest, omdat het voor veel mensen dichtbij komt. De docente verklaart dat het verhaal daardoor prikt en ongemak veroorzaakt. Nieuwenhuijse-Thijsen ziet daarin juist de betekenis ervan: het kruis blijft volgens haar een ergernis en dwaasheid, maar het verhaal is te groot om onverteld te laten. Ze besluit in de geest van haar vroegere meester: morgen gaat het verhaal verder.